Mijn beslommeringen

14. nov, 2018

Goed geslapen en om half zeven pas wakker, eruit gegaan, bak koffie gepakt en maar weer gaan leren dan. Nog een bak koffie en leren. Mijn kop is net een vergiet, of ik word te oud dat mijn hersens het niet meer aan kunnen. Ik vind het zoveel tegeltjes, en geneuzel. Bij dit, iets wel, bij dat, iets niet. Doe dit, doe dat, doe dit zeker niet. Je zie door de bomen het bos niet meer. Veiligheid begrijp ik, maar er zijn dingen waar wij als schilder nooit komen of gaan doen. Laten we het er op houden dat het voor de goede zaak is. Het boek doorworstelen en dan maar een proefexamen maken. Om tien uur even naar de bakker gelopen om verse broodjes te halen. John kwam om over elven uit bed, dan heeft hij een kleine 14 uur geslapen achter elkaar. Hij zal het nodig gehad hebben denk ik. Een ontbijtje gemaakt en daarna weer aan het leren geslagen. Ma belde dat er wat voorgevallen was in het verpleeghuis zondag op maandag. We zijn weer niet geïnformeerd en heb de arts gebeld om te vragen wat er nu precies gebeurd is. Ze was in bespreking en of ik eind van de middag wilde terugbellen. John ging Marja halen om bij Ibu haar haar te laten knippen. En ik verder met leren. Om half vier Esther gebeld en ruim drie kwartier met de arts van pa gesproken. Uitgebreid gesproken en gelijk afspraken gemaakt. John had zich al die tijd op de vlakte gehouden, maar nu zei hij wat ik moest vragen en eisen. Dat vind ik nogal wat om te eisen, maat wel duidelijke afspraken gemaakt. De psychiater wordt ingeschakeld en we hebben binnen kort een gesprek met haar en familie en de verzorgende van pa. Het was een incident en het viel allemaal nogal mee. Tijd voor een proefexamen, kijken hoe ik het ervan af brengt. Ik kreeg gelijk de uitslag en was geslaagd hiervoor. Er zit 1 vraag bij die ik fout had, maar dat is een discussie morgen. Als dat de regel is qua veiligheid, gaat dat de zaak heel veel geld kosten. We moeten een rolsteiger met vier man verplaatsen en alleen door opgeleid en gecertificeerd personeel. Nou dan kunnen we eraan op de zaak. John was onderweg naar huis en heeft maar wat bij de Chinees afgehaald. Vooruit dan, nog even een gek doen. Na het eten nog maar een proefexamen doen, heb ik een eerlijker beeld van hoe ik het ervan afbrengt morgen. En dan ben je gezakt, ik mag er 5 doen, dus nog een keer achter de computer en nu weer wel geslaagd. Morgen nog een cursus dag en dan moet het wel goed komen. Ik krijg alleen de kleurcode ’s en afkortingen maar niet in mijn kop. De rest is vaak logisch denken. Walter belde om een afspraak te maken. Die ook een poosje aan de lijn gehad en nu blijken er ook wat misverstanden te zijn over dingen die ik gehoord heb via, via bij De Kringen. Over twee weken gaan we wat eten en dan hebben we het eens uitgebreid hoe verder. Het feest is een succes geweest met een 200 gasten. Dus daar ben ik wel blij om. Misschien alle rancune maar laten varen en een nieuwe start gaan maken. Alleen jammer dat er dit jaar wel heel veel schade is aangebracht onder een aantal trouwe vrijwilligers. Nog even zitten en dan mijn mandje in.

14. nov, 2018

Weer om drie uur wakker en John kwam even later naar bed. Het was geloof ik weer erg laat geworden. Daarna redelijk slecht geslapen en veel wakker geweest. Tegen zessen er weer uit en eerst maar de zaak behang en lijm ophalen voor Sjef. Bakkie doen, spullen inladen en door naar Dort. Ik was de enige aan de zaak en had het geen zin om te blijven hangen. In Dort bij het ASZ de spullen in de container gezet en de uitvoerder van de Alblashof bellen of ze er zijn. Ik heb van het weekend een mail met weer een nieuwe opleverlijst en tekeningen gekregen. Of ik dat even wil oplossen. Het waren drie puntjes die ook terecht waren. En kwam er weer wat bij, oude scharnier en slot gaten in kozijnen waar de deuren uitgehaald waren. Heb ik al eerder gevraagd, maar toen hoefde het niet. Alles repareren en het moest drogen, dus in Papendrecht bij de oude brandweerkazerne nog wat binnen werk afmaken. Dan is dat ook klaar. Het regende nog steeds en kon ik de deuren buiten niet afmaken. Je ben die regen na een paar uur wel gelijk zat. Tegen de middag weer terug en alles voorgelakt. Na het eten aflakken en haf op de zaak geregeld dat ik vanmiddag vrij zou nemen om te leren. Maar er kwam nog wat bij en dan is de middag ineens voorbij. Ik liep al weg met mijn spullen en hadden ze nog wat. Een vensterbank bijwerken en ik zeg lachend tegen de projectleider, ik roep al die tijd dat ik hier de kerstballen nog in de boom hangt en daar gaat het onderhand op lijken. Naar huis en nog even op de bank zitten en dan val je in slaap. Ik schrok wakker van John toen hij van zijn cursus kwam om zes uur. Ik had het koud en was moe. John ging even wat eten halen, we hadden beide geen zin om te koken. Ik bedacht me ineens dat Jolanda vandaag jarig is. Heel gek, dat je haar bijna 20 jaar als schoonzus gehad heeft, door omstandigheden alle contact verloren heb en ook je broer niet meer ziet. Twee mensen die zo lang, intens een deel van je leven hebben uitgemaakt, en je ze niet meer spreekt. Op de bank wat tv kijken en het leren maar uitstellen. Om half acht toch maar begonnen. Wat een saaie stof. Het gaat alleen maar over regeltjes, veiligheid, wat je wel of niet mag. Ik heb daar zo niets mee. John had even gekeken en had het gauw weggelegd zei hij. Dat is helemaal zijn ding. Alles uitzoeken en uitpluizen. De eerste drie hoofdstukken door geploeterd. 15 vragen gedaan en de helft fout. Dat kan wat gaan worden. Vooral de vragen, waar je de regels in de juiste volgorde moet zeggen had ik allemaal fout. Ik vind het zo’n geneuzel, ik ga dat ook niet snappen geloof ik. Tegen tien uur gestopt, morgen verder en mijn mandje in. John was om half tien al gegaan, die was versleten.

14. nov, 2018

Om drie uur werd ik wakker en John lag al heerlijk te slapen. Die was dus vroeger dan gisteren thuis. Ik heb daarna slecht geslapen, meerdere keren wakker en er om half zeven maar uit gegaan. Met een bak koffie en een bolus op de bank wat bijkomen. Douchen en John kwam ook al uit bed. Dus ontbijtje maken en samen ontbijten. Mar ophalen en naar Halsteren om vast kerstsfeer te gaan proeven. Het was er al druk en het was weer een schitterende kerstshow. Ik moet zeggen dat het verleden jaar grootser was, of gaan we eraan wennen. Gezellig koffiegedronken en verder shoppen.  Ik heb maar vier dingetjes gekocht. 2 lieve hertjes als kerstballen en 2 hele grote foute notenkrakers. Kost wat, maar dan heb je wat. Ze hadden een paar mooie displays staan en dan wil je thuis eigenlijk al gaan beginnen. Maar ja, het is nog een beetje een bende en moet eerst opruimen. Op de terug weg over Etten-Leur. De partij shop was dicht en stond te koop. Daar kon ik helemaal losgaan verleden jaar. Ze zijn nog wel open, maar dat zal oud spul zijn, als hij te koop is. Bij de Evenaar nog een rondje gedaan. Dit is een exotisch tuincentrum, maar na twee keer blijf het van hetzelfde. Een bak koffie met een bapou en een lemper erbij een zeer goed gesprek met Mar gehad. Even flink de diepte in. Dat lever altijd weer iets goeds en helderheid op. Terug richting Ridderkerk, Mar afgezet en nog even bij ma langs on de stoofperen af te geven die ik gemaakt had voor haar. Even binnen geweest en door naar huis. Beetje opruimen, wat mails en appjes versturen. Aardappelen schillen en klaar maken. Wat tv kijken en beginnen met leren. Ik heb woensdag VCA vol cursus met examen, maar ik heb er zo geen zin in. Maar moet er nu echt wat aan gaan doen. Gisterenavond ben ik begonnen aan de film Süskind. Deze begon met een tekst die me heel erg raakte. “Joodse Nederlanders mogen niet meer in parken wandelen, geen restaurants of openbare scholen bezoeken”. “Beroofd van hun vrijheid en apart gezet, schikken de meesten zich in dit lot-in de hoop dat het bij vernederen blijft”. Ik moest gelijk aan het nieuws van vrijdag denken waar de voorstanders van zwarte piet in hoger beroep gaan. Het is een indringende film die ik vanavond afgekeken heb. Wat me het meeste raakt is, hoe de wereld aan het veranderen is. Trump, hoe hij over de Mexicanen en andere vluchtelingen praat. Hoe hier over Moslims, donkere mensen etc tekeergaat. Een bericht op internet en het nieuws over een boer waar voor de derde keer brand is en waarschijnlijk brandstichting door de zwaar gelovige gemeenschap in de buurt nadat hij zijn coming out gehad heeft. John wordt regelmatig aangesproken met vieze buitenlander/moslim. Dan komt het wel heel dichtbij. Als je in de eerste tekst het woord Joden door, moslims, zwarte, homo’s of andere minderheid vervangt, ben je in de tegenwoordige tijd. Ik maak me hier best wel zorgen over. De film eindigt met de tekst “Voor hen die vandaag de dag worden vernederd en vervolgd”. Iedereen zou die film moeten zien en hopelijk komt er een keerpunt in de maatschappij. Nu maar even laten bezinken, anders word je nog depressief. De keuken in om op te ruimen en beginnen met leren. Wat een verschrikkelijke stof. Ik heb helemaal niets met die regeltjes etc. Ik ben benieuwd of ik het in mijn kop krijg. Ik heb nog wat kleien dingetjes lopen morgen en dinsdag en denk dat ik de rest maar vrij neem om te leren. Misschien overdag ervoor gaan zitten dat het dan wel gaat. Dus Boer zoekt vrouw maar gekeken en niet te laat naar bed.

14. nov, 2018

Om vier uur werd ik wakker en zag dat John nog op was. Hij kwam naar bed. Was erg laat geworden door een onverwachte crisis opname en na drie uur pas thuis. Hij was versleten en ik klaarwakker. Het nieuws van gisteren liggen kijken en niet veel meer geslapen. Om half acht er maar uit gegaan. John lag te ronken. Een bakkie gezet en bij Bol.com gekeken om wat te bestellen. Maar kan je ineens je airmails niet verzilveren. Dat zal te maken hebben met dat ze vervallen na 5 jaar. Zo oud zijn ze van mij niet. Eerst mijn blog bijwerken van deze week. Ik loop een paar dagen achter. Naar de bakker voor verse broodjes en voor mij zelf een ontbijtje maken. Wat oude boeken uitzoeken om weg te brengen. Op Instagram las ik dat er een oom van John is overleden. De man van zijn vaders zus. Ome jan was ergens in de tachtig. Ibu heeft zo nu en dan nog contact, maar de kinderen helemaal niet. Ik zag ze nog wel eens toen ik nog in de oude klantenkring rond hobbelde. John zijn zus en broer een appje gestuurd met het bericht. Krullers in en aankleden. John wakker gemaakt met de mededeling dat ik op pad gaat. Hij vond het wel jammer, maar ik heb een drukke dag voor de boeg. Eerst naar de kringloop om wat spullen te brengen, ze waren erg blij met de lamp en de boeken. Door naar de Albert Heijn om daar de kaarten van de postcodeloterij verzilveren. Verleden jaar ging dat ook fout. Ik had voor ruim 30 euro aan spullen van de actie, voor 25 euro aan waarde van twee kaarten en dan blijf er nog twee euro op de kaart achter. Ik had voor ruim 40 euro aan boodschappen totaal en het koste een tientje. Schiet mij maar lek. De dochter van Caroline en Nikos zat achter de kassa en even gesproken met haar. Door naar het tuincentrum op Bolnes om te kijken of ze nog wat leuks voor kerst hadden. Ze hebben vaak voor weinig leuke dingen, maar niets nieuws. Door naar ma. Daar eerst de lamp vervangen op mijn oude kamertje. Viel nog niet mee, maar in de schuur wat andere schroeven zoeken en hij brandde weer. Een rolgordijntje in de badkamer ophangen, zodat moeders in haar blootje rond kan lopen. Onder het wasmachine nieuwe doppen plaatsen en dan maar hopen dat hij niet te veel meer rammelt in de keuken op de houten vloer. Hij kan zo te keer gaan dat de spullen in de koelkast omvallen. Tijd voor een bakkie met een oliebol. De bakker had ze voor het eerst en een zak meegenomen. Om half twee met ma naar opa toe. André en Jeanette kwamen er zelf heen. De schone en vuile kleding wisselen en hij kwam langs lopen. Hij wilde wel mee koffie gaan drinken. André had een schelvis meegenomen, die haalde hij vroeger zelf altijd bij de visboer. Nou daar hebben de oudjes van zitten smullen hoor. Hij liep verder wat heen en weer en tegen vieren weer boven gebracht. Hij wilde eerst mee en toen bleef hij staan zwaaien achter in de gang totdat we de deur uitliepen. Dat was voor ma even iets te veel. Het is zo dubbel allemaal, maar onvermijdbaar. Ma reed met Jeanette mee terug en ik door naar Ibu. Op het moment dat ik de rondweg op wilde rijden lieten een paar auto’s voor me een man met een paraplu, in de regen, oversteken. Ik denk, daar mag hij helemaal niet lopen, dat is levensgevaarlijk. Ik de auto stilgezet. Alarmlichten aan en vragen wat hij wilde gaan doen. Hij had de bus gemist en was verdwaald. Hij kwam uit Ommoord en heb ik aangeboden om hem even weg te brengen. Dat vond hij aardig. De man in de auto geholpen, ondertussen een hele file achter me, maar dat maak niet uit. De man in de auto achter me stak zijn duim op. Jeanette en ma stonden verder in de rij en begrepen er niets van. Ze dachten dat ik hem aangereden had. Ik weet niet hoe hij heette, heb ik achteraf niet gevraagd, maar hij wist zijn adres, dus ingevoerd in de tomtom. Hij was 83 jaar, komt oorspronkelijk uit Den Haag en was daar op bezoek geweest met de randstadrail, maar bij terugkomst reed de bus weg terwijl hij er bijna was. Hij zou een klacht indienen. Hij woonde sinds kort in een aanleunwoning, dat had zijn dochter geregeld en 8 weken geleden een nieuwe heup gehad. Met mooi weer reed hij zelf en voordat de tomtom me kon wijzen, deed hij het al. Hij bedankte me vriendelijk en weer door naar Ibu. De boodschappen was een smoesje denk ik, haar zakgeld was wel belangrijk. Zal wel weer wat overhoopgehaald hebben. Ze was vrolijk en hele verhalen. Ze had ook net haar schoonzus gesproken. Ome Jan is vanmorgen vroeg overleden. Ze zou later nog terugbellen. Na een poosje weer naar huis en onderweg Mar nog even gebeld om af te spreken voor morgen. Die moest ook even haar verhaal kwijt en ondertussen wat stoofperen van ma in de slow cooker gooien en rommelen. John had geappt dat hij trek in een frikandel had en of ik er 1 wilde halen en dan zou hij hem koud eten vannacht als hij thuiskwam. Het moet niet gekker worden. Terwijl ik naar de supermarkt liep om ze te halen, dacht ik dat ik ook gewoon een patatje kon halen. Heb ik ook gelijk gegeten. Om zeven uur ma nog even aan de lijn en wat lopen rommelen. Ik ben versleten van zo’n mantelzorg daagje. Al die oudjes. Wat tv kijken, stuk film en begonnen om een kastje van de nieuwe kast in elkaar te zetten. Alle twee de basiselementen in elkaar gezet en om half elf naar mijn mandje gegaan.

Laat je gevoel spreken. Dan vormen de woorden de juiste zinnen.

10. nov, 2018

Ik heb heerlijk geslapen, wel voor de wekker wakker. Ik had hem een half uur later gezet. We gaan nu om half acht beginnen buiten. Het is dan zelfs nog een beetje donker. Om zeven uur slaat nergens op. Dan gaan de collega’s staan wachten tot het licht wordt. Dus met een bakkie op de bank rustig opstarten, naar Papendrecht waar Merlijn ook aan kwam fietsen en samen nog een bakkie gedaan. Vandaag een hoop aflakken hoop ik, het zou een mooie dag worden. Merlijn moest ook nog een opdracht voor school doen, dus tussendoor bespreken en hij lijken of het lukte. De dag vloog voorbij en we hebben meer gedaan dan ik gehoopt had. Ik was wel blij met Merlijn, alhoewel je wel kan zien met wie hij meestal meegestuurd wordt. Het is in de verf zetten wat hij doet. Maar hij pakt alle tips wel op, en ik zeg ook, je moet uit alles wat je leert je eigen stijl gaan ontwikkelen. Ik hoop dat ze beter met hem omgaan als de andere jongens. Hier kan echt een schilder uit komen. Ik zie me zelf wel een beetje in hem. Hij is 18 jaar, onschuldig, heel de dag lachen, gewoon een lief ventje. Om half vier heb ik hem, naar huis gestuurd en ben ik naar de zaak gegaan. Alleen Rob en Peter waren er. De papieren ingevuld, de vuile troep in de container gegooid en nog even een zitten ouwehoeren. Ik ging nog even uit mijn dak. Peter zei dat ik over een wek mijn agenda vrij moet houden om naar het kantoor van Kramer te gaan. Daar moet wat garantie werk opgeknapt worden. Dat is al voor de tweede keer. Ik ga niet, zei ik gelijk. Je moet zei hij, het is niet anders. Dat boek is voor mij dicht. Ik werk niet meer voor de oude klanten van vroeger. Ik zei, dan noem je het maar werk weigeren en ontsla je me maar. Je kan me alleen maar blij maken. Ik wil niet meer voor hun werken, zij niet meer met mij, er is veel gebeurt en ik heb daar de zwarte piet voor gekregen. Toen schrok hij een beetje, hij is daar zelf de oorzaak van, en dat gaat hij nu terugkrijgen. Twee jongens van de zaak hebben het daar toen door zijn doen overgenomen van ons, (de ouwe Wulp groep) en die hebben gezegd dat ik daar niet meer welkom ben. Ik was daar toen alleen maar blij mee, terwijl het wel zeer deed, dat je zo aan de kant gezet wordt door een klant waar je op jaarbasis bijna 6 à 7 maanden voor werkte over een 15 jaar. Kind aan huis bij de hele familie. Maar ik was ook heel veel gezeur kwijt en heb er mee gedeald. Die twee hebben er een zootje van gemaakt en moest er tocht weer van ons iemand het opknappen. Een jaar later weer en nu weer. De bedoeling is dat er twee schilders van de aannemer, (dat zijn oude schilders van ons, 1 van de 2 heeft dat werk ook geschilderd en daar is toen beklonken dat hij bij de aannemer ging werken) en twee van ons. Dan moet ik daar oud-collega’s gaan controleren. Ik zeg tegen Peter dat ik niet snapte dat hij zich zo laat naaien elke keer. Dit heeft iets met garantie te maken, maar dat is een dingetje bij de hoge heren. En Peter is daar een mooie speelbal in, want hij wil daar maar wat graag bij horen, maar valt elke keer op zijn neus. Dan moet jij maar ruilen met een ander werk. Dat zal mij een zorg zijn, dat is zijn taak om te regelen. Hij zit er wel mee in zijn maag. Zo, ik ben blij dat ik het gelijk gezegd heb, wat dat betreft heb ik wel weer wat bijgeleerd de laatste jaren. Vroeger zou ik hier eerst weken mee lopen, en dan gaan en dan escaleerde het weer. Zo weekend, lekker naar huis. Ik ben van plan om een hoop te doen, maar zie de bui al hangen. Onderweg ma nog best lang aan de lijn gehad. Ze was vanmiddag bij pa geweest en hij heeft erg heeldere dagen en wil dan zo graag mee naar huis. Ook wal weet je niet wat hij daar mee bedoeld, maar dat hij daar zit, klopt niet in ieder geval. Dat is voor ma zo moeilijk. Ik zeg ook, als hij er niet meer zou zijn, kan je verder en als hij het zelf zou accepteren dat hij daar zat, dan is het ook anders. Dan voel je je niet zo schuldig als je hem daar achterlaat. Ook nog even over de begrafenis van tante Theus gehad. Ze had de meiden gesproken en ook haar andere zus. Dan zie je maar weer wat een vrome huichelachtige mensen het kunnen zijn. In onze familie is niet iedereen meer van de kerk, zeg maar. Maar er waren wel een aantal neven en nichten bij het condoleren en op de begrafenis. Nu heeft mijn moeder al jaren weinig contact met 1 zus omdat ze jaren geleden het verwijt gekregen hebt, dat bij haar alles maar kon. Wat op John sloeg dat ze die binnen gehaald hebben en dat hij voor hun als een zoon is. Ik ga maar niet in op wat er bij haar zus allemaal gebeurd is, maar….. Ik had mijn nicht, haar dochter op de begrafenis gezien en gecondoleerd. Helemaal in het zwart met een wagenwiel op haar hoofd natuurlijk. Nu hadden ze commentaar dat er ook en andere nicht was, maar die had wel een lange broek aan. Haar broer was er ook, niet in het zwart, met een geschiedenis van ja….. En dan hebben ze commentaar op een broek. Wat een farizeeërs zijn het toch. Ik ben ook gaan condoleren en naar de begrafenis geweest omdat mijn tante en mijn nichten mij nooit veroordeeld hebben. Ook al weet ik dat ik niet het leven lijd dat hun belijden, maar respect was er voor elkaar. En dan merk je hoe moeilijk ma het er weer mee heeft. De zus die overleden is, ze waren elkaars steun en toeverlaat, en zeker op godsdienstig vlak. John heeft avonddienst. Douchen en naar de Jumbo op het dorp om boodschappen te doen. Mick spaart Feijenoord plaatjes daar vandaan. Nog even langs de Bloemenjungle en natuurlijk ga je dan weer met hele leuke kerstballen naar huis. Ook nog een paar plexiglazen zeepaartjes voor John gekocht. Ze hadden ook nog blauwe kerstballen van gerecycled glas in meerder maten. Zo gaaf, maar ga ik ze hangen. Dus maar even niet. Ik had drie tassen met boodschappen. Ach, dan heeft dat ventje weer ene hoop plaatjes. Hij is heel de week al ziek, misschien ook aangestoken. En dan is hij alleen thuis. Syl er niet meer. Dat voel je wel hoor. Ik heb ook het gevoel dat ik Sylvia de laatste weken elke keer ziet en denk veel aan haar. Als ik een auto ziet zoals die hun hebben, iemand zie fietsen, of als ik naar de winkel loopt waar ik ze nogal eens tegen kwam. Het blijft moeilijk. Thuis de boodschappen uitpakken, wat eten maken, wat ik gelijk mee genomen had. En op de bank ploffen. Ik wilde wat gaan opruimen, maar wat tv kijken en het was ineens tien uur zag ik op de klok toen ik wakker schoot. Dus maar op bed verder gaan slapen.