Sylvia

Sylvia was al opgenomen in de Daniel de Hoed. Maandag kreeg ik een berichtje of ik aanwezig wilde zijn voor een familie gesprek. Dan denk je, dan is het ernstiger dan we denken. De zelfde dag ging het ineens zo slecht dat ze bang waren dat ze de nacht niet zou gaan halen. Ik ben bij pa en ma het slechte nieuws gaan vertellen en naar André in het ziekenhuis gegaan. Daar heb ik nog een poosje met Syl gesproken. Heel vreemd, ze was zo helder en rustig. Zei ook dat het goed was en met André en de kinderen hebben ze alles nog besproken wat ze wilde. Heel heftig nu het ineens zo dicht bij komt en zo dichtbij is. Aan het eind van de avond ga je naar huis, Andre bleef in het ziekenhuis en dan weet je dat het de laatste keer is dat je haar spreekt. Ze heftig. Je houd rekening op een telefoontje wat niet kwam. De volgende morgen was ze weer wat beter en zat ze aan het ijswater in een stoel. S'avonds nog met Jeanette, pa en ma langs geweest. De volgende dag met John en daarna is er besloten om naar een Hospice te gaan in Dordrecht. Daar is ze vrijdags naar toe gegaan. Zaterdag morgen heb ik Andre afgelost en een mooie bos bloemen mee genomen. Ik heb bij Syl gezeten en hebben we nog over van alles gesproken. Mooi om zo even alleen te zijn met haar. Ook heel mooi om te zien dat het goed is. Zo ongelofelijk krachtig als ze dan weer is. Ze heeft tot het einde willen vechten, desnoods met experimentele medicijnen. Nu is de rust en is het goed. Die week ben ik veel S'avonds in de Hospice geweest, voor André en Julia en Lucas zijn veel meegereden. Dat breek je hart wel hoor, als je die kinderen ziet. Ik zelf was er redelijk nuchter onder vond ik, maar bij vlagen schiet je ineens vol. Op maandag zijn ze haar, op haar verzoek in slaap gaan brengen. Het was moeilijk om haar zo te zien. Op donderdag avond stond ik nog even bij haar en dan is het zo dubbel. Hoe verwoestend een ziekte is en hoe sterk dan een lichaam kan zijn. Dat was de laatste keer dat ik haar gezien heb. Vrijdag middag rond half twee is ze overleden. Rustig ingeslapen en een verder lijden bespaard gebleven. Ze heeft nu de rust waar ze naar verlangde en is ze bij haar vader. Op mijn werk opgeruimd en naar pa en ma gereden waar Jeanette en Patrick waren. Daarna ben ik om gaan kleden en naar de Hospice gereden. Ze lag er zo vreedzaam bij in bed nog. Heel gek, je kom dan binnen en alles is in intens verdriet, maar er moet ook gelijk van alles geregeld worden. Sylvia haar neef werkt als uitvaart begeleider en regel achter de schermen heel veel. Later is ze gekist en Mick heeft geholpen. Ongelofelijk hoe sterk dat mannetje dan ineens is. Dan rijden ze met haar weg uit de Hospice en dat is zo'n klote moment. Dan breek je allemaal. Ik vind het ook heel mooi om te zien hoe Andre met Julia en Mick troost bij elkaar zoeken, de liefde die daar is. Hij is nu vader en moeder en ze zullen hem had nodig gaan hebben. Daarna heb ik John gebeld en die is naar het rouwcentrum gekomen vlak bij zijn werk. André en de kinderen zijn er ook heen gegaan en Alie, de moeder van Syl is met mij mee gereden. Daar heb ik voor het laatst afscheid van Syl genomen in de kist. Ongelofelijk dan weer wat een verschil met de dag ervoor. Ze ligt gewoon te slapen, en ziet er rustig en vredig uit. Dan is het ineens zo echt. Nog even bij pa en ma langs gereden en daarna naar Syl haar broer. Ik zou daar wat gaan eten om met z'n allen even bij te komen. John ging naar zijn moeder. We kregen gelijk een mooie foto afdruk mee van Syl, voor ma, zus en mij. Ik heb Alie daarna thuis gebracht. Daar heb ik ook zo mee te doen. Je dochter overlijd en ze kom alleen thuis. Later dacht ik, ik had even mee moeten gaan naar binnen. Dan ga je gekke dagen in. Zaterdag middag hebben John en ik pa opgehaald om een rondje te gaan rijden. Eerst even naar Voorburg om te kijken of ik alles in de haast afgesloten heb op mijn werk en daarna naar Hoek van Holland gereden om een visje te eten. Ma en Jeanette konden dan in alle rust afscheid van Sylvia gaan nemen. Pa begrijp het niet meer en dit is het beste. Ze komen ook niet maar de begrafenis, hoe moeilijk ook, maar we weten niet wat er anders gaat gebeuren. André kwam zaterdag avond nog even langs. Zondag de stad in om voor John nog wat andere kleding te kopen. Ik ben gewoon gaan werken, maar veel appen, en ik ben heel de week wel rustig geweest. André gaf elke keer aan wanneer hij weer naar Syl ging om te kijken en of wij ook wilde, maar ik heb vrijdag voor mij eigen afscheid genomen en het is goed zo. Ik heb nog even getwijfeld of ik bij het sluiten van de kist wilde zijn, maar vind dat iets dat ze met elkaar moesten doen. Mick wilde een schroef erin draaien en deelde ze allemaal uit aan iedereen die er waren. Heel mooi om dat te horen, hoe dat mannetje het toch doet. Iedereen doet het op zijn eigen manier en dat is goed. Woensdag begon het wat moeilijker te worden. Ik slaap goed. Woensdag toch mijn andere broer even gebeld. Ze hadden een condoleance kaart gestuurt maar ze zijn niet welkom op de begrafenis. Ik vind het heel moeilijk, maar dat is een beslissing van andere die ik wel goed begrijp. Ik ben wel blij dat hij het weet. Ik heb gevraagd of hij wilde komen om zo zeker te zijn dat we niet voor verrassingen zouden komen te staan. Hij zou niet komen. Donderdag was ik al heel vroeg wakker en ik heb bijna niet geslapen. Even een bakkie gedaan en een broodje halen bij de bakker. Ik heb het heel de morgen moeilijk. Schiet elke keer vol. Ma nog even gebeld, die heeft het er ook zo moeilijk mee. En ze kan er met pa niet meer over praten. De kaart en de foto staan er wel, maar het blijf niet hangen. Even over elven, Jeanette en Patrick gaan halen en naar Dordrecht gereden. Er lag een schitterend bloemstuk op de kist van André, de kinderen en Alie. Helemaal in Syl haar smaak. Toen iedereen er was hebben André en de kinderen Syl in de auto gedragen en zijn we achter elkaar aan naar Ridderkerk gereden. Heel heftig allemaal. Dan sta je daar te wachten tot iedereen binnen was. Nog even wat mensen gezegd dat ze op de gereserveerde stoelen mochten gaan zitten. Het was erg druk en er werden in de hal stoelen bij gezet. Net voor dat we de zaal ingingen vroeg Mick of ik toch het stukje van hem voor wilde lezen. Dan zit je daar recht voor de kist, de muziek, Julia die het heel moeilijk had en dat hakt erin. Toen Julia en Mick gevraagd werden om hun stukje te lezen vroeg Julia of ik het ook wilde doen. Daar sta je dan met twee papiertjes voor je, terwijl je niet weet wat erin staat, maar wel dat het je verscheurd. Het lukte me aardig, maar wat doet dat zeer. Die woorden van die kinderen, zo puur en gemeend. Marco en Diane en de kinderen hadden ook alle vier en mooi verhaal en de muziek met de foto's van Syl van vroeger, overal lol en veel  lachen op de foto's. Dan eindig je met "the show must go on" van Queen, en dat past dan ook helemaal bij Syl. Halverwege het kerkhof hebben we met de familie nog een klein stukje omgelopen met de kist en hebben de kinderen bij Jaap, de vader van Sylvia nog bloemen op zijn graf gelegd. Heel mooi om dat te doen. Bij het graf hebben we met elkaar de kist neergezet. Wat een ongelofelijke bloemenzee. Schitterende bloem stukken, en wat een volk. Dan komen al die mensen voorbij en bij sommige heb je het echt te kwaad. Als je dan heel Mick zijn voetbal team in hun voetbal tenue voor bij ziet komen, dat is zo mooi, maar zo heftig. Een laatste groet en dan blijven ze met zijn drieën nog even staan. Wat gaan die het nog moeilijk krijgen. Het condoleren was ongelofelijk druk, tegen de drie honderd mensen waren er. De meeste kende ik niet, maar wist wel dat Syl heel veel mensen kon, maar zoveel. Daarna zijn we een groep van ong 40 naar Brussels Lof gegaan om daar wat na te drinken en bij te praten met een hapje erbij. Dat was een wens van Syl. Het was een zware, emotionele dag, een mooie dienst, schitterende bloemen waar ze zo van hield en een mooie afsluiting in de sfeer van haar. Met elkaar gezellig feestje bouwen. Lieve, lieve Syl, wat zullen we je gaan missen en André, Julia, Mick, Alie en verder familie, Heel veel sterkte de aankomende tijd.

Johan

Ik heb Johan een goeie 20 jaar geleden voor het eerst ontmoet. Het was na een avondje stappen met Peter in Amsterdam. In de trein naar Haarlem, waar Johan ook in zat. Via het uitgaan leven in Haarlem heb ik hem beter leren kennen. Er ontstond vanuit de kring die Johan en Rene draaiden het idee om een weekendje weg te gaan, waar John en ik ook voor uitgenodigd werden. Dat was Terschelling. Wat een leuk weekend was dat en zo zijn er nog vele gevolgd. Zo is de vriendschap verder uitgegroeid. Niet dat we elkaar heel veel zagen en spraken, maar als we elkaar zagen was het altijd feest. Johan was een normale vent om te zien, niet heel explosief in zijn uiterlijk, maar een zeer flamboyant leven had hij wel. Niets was al gauw te gek. Zo hebben we menig weekendje gehad waar ik met zeer mooie herinneringen naar terug kijkt. Zijn droge humor en gezicht dat hij er bij trok zal ik niet vergeten. Hij was een grote meerwaarde vond ik altijd aan de weekenden. Hij was ook een graag geziene gast in het Roze uitgaan leven, en in Haarlem en Amsterdam geen onbekende. Hij had een ongelofelijke passie voor het koningshuis. Er hing bij hem een giga groot schilderij van Juliana in vol ornaat aan de muur bij hem thuis. Verschillende keren naar het paleis het Loo geweest, waar hij zulke leuke anekdotes kon vertellen. Het is een beetje fout gegaan toen wij voor Johan zijn 50e verjaardag en film gemaakt hebben met kabouters en voor mij de eerste keer in drag als Beatrix. Die film is een beetje verkeerd gevallen en dat is de eerste scheuring geweest. Die zomer erop hebben we als 6 Agnetha's,  1 kabouter en Johan als Nana Mouskouri nog een optreden gedaan voor de 50e verjaardag van Rene. Waar hij als Nana zijn eigen draai aangaf met een persoonlijk speech voor Rene. Het  mannenweekend erop is hij uit eindelijk niet meer mee gegaan en is het verder fout gelopen. Dat voorjaar daarop is hij hier nog wezen eten met John en mij en hebben we het besproken en we begrepen elkaar. Dat was een mooie avond en jammer dat het zo gelopen is. Ik heb vaak aan Johan gedacht en hij kwam bij elk feestje in ieder geval ten sprake. Ik heb 1 keer een kringenweekend bezocht en dat was ook met Johan. We hebben dat weekend zo gelachen en gefeest, met ook nog een paar gasten uit Rotterdam. En wat denk je. Johan was daar ook weer volop in het middelpunt. De bedoeling was dat er iemand geraden moest worden die dat weekend gewoon aanwezig was, en in de loop van het weekend werden er volop dingen bekent gemaakt over die persoon, die wij moesten raden. Dat ging van de bijnaam "Viola Holt" tot met de handtas aan de bar zitten in de jaren 80. Hij kreeg ontbijt op bed etc. Ik had hem in de loop van het weekend door, maar bijna niemand kon hem en was het moeilijk te raden. Johan is zelf uit de vriendengroep gestapt en we zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan en hij heeft het contact afgehouden. Wij woonden ook niet in de buurt en als de andere hem wel eens tegen kwamen, was dat altijd een goed gesprek. De laatste keer dat ik hem even gesproken en geknuffeld heb was tijdens een roze zaterdag of een oud en nieuw in de Wilson. Het was goed, maar als ik dan in de laatste mail lees die Rene van hem gehad heeft deze zomer, dat hij best wel eenzaam was, denk ik. Had ik dan toch niet weer eens moeten bellen. Het bleef bij een kerstkaart. Hij ging ook regelmatig naar de homo camping in Groningen en op vakantie naar Spanje etc. Maar ja, dat is ook een dubbel gevoel. Misschien een beetje gemis en schuldgevoel dat ik geen contact opgenomen heb, maar het is altijd een wisselwerking. Ergens heb ik altijd zoiets van, ik kom hem weer tegen. Zo zie je, dat je bepaalde dingen beter niet uit kan stellen. Jammer genoeg is er weer een markant persoon uit ons midden weggevallen. Lieve Johan, neem boven een glas witte wijn en geniet jongen. Dikke kus.

Zwarte piet

Ik heb me bijna nooit bemoeid met de zwarte piet discussie, maar loop wel al een tijd rond om mijn gedachte daar een keer van op papier te zetten. Ik zal er zeker geen vrienden mee maken, met mijn kijk op de discussie, maar ik wil 1 keer mijn gedachte daarover op papier zetten en dan hou ik het daarbij. Aanleiding om het nu te doen, is van een appje dat ik kreeg via de whatsapp. Ik ben met facebook gestopt door onder andere de discussie die elke weer ontstaat over zwarte piet en andere uitingen over politieke zaken. De grove toon die daar gebruikt wordt irriteerde me zo mateloos dat ik er weer mee gestopt ben. Ik vond en vind facebook nog steeds een geweldig medium, maar nu in op instagram zit, heb ik het leuke gevoel weer terug. Ik ga zeker geen grappige of ludieke foto's uit de weg over de zwarte piet discussie, maar de grove bijna haatdragende foto's, daar gaat het bij mij te ver. Het is ook niet persoonlijk naar iemand bedoeld. Ik vind juist dat ieder zijn eigen mening mag en moet hebben, maar dan mag ik ook de mijne hebben. Ik heb me ook niet gemengd op facebook in de discussie omdat ik de reacties daarop weer niet wilde horen. Als ik de beelden op tv ziet van hoeveel politie er op de been was gisteren tijdens de inhaal in Maassluis en de veiligheid zaken die daar omheen speelden, dan vind ik dat heel triest. Ik denk dat er twee dingen meespelen waarom er zoveel weerstand is. De eerste is denk ik: De kreet "het is een kinderfeest, en daar moeten ze vanaf blijven" vind ik het grootste kul argument wat elke keer gebezigd wordt. Ik zal proberen uit te leggen waarom ik het zo ziet. Van de week was er een item op de tv met de eerste uitzending van het Sinterklaas journaal. Ze waren te gast bij ouders met twee kleine kinderen die de eerste aflevering keken. Hier kwamen een zwarte piet en een roet piet in voor. De kinderen werden gevraagd wat ze er van vonden en hadden niets bijzonders opgemerkt. De vader komt met het argument, dat het niet kan en het is een kinderfeest. Schandalig zelfs. Wat voor mij weer bevestigd dat het een kronkel is die bij de ouders in het hoofd zit. De ouderen willen het sentiment behouden van vroeger. Bij de kinderen speelt dit helemaal niet, zij zien een Sinterklaas en pieten, en welke kleur ze hebben maakt hun volgens mij niet uit. Ik ben er van overtuigd dat de kinderen die dat wel hebben zijn beïnvloed door de ouders. Die willen hun jeugd sentiment behouden. De wereld gaat snel en dit is iets van vroeger wat je vast kan houden. Maar we zitten toch ook niet alleen op de zaterdag middag stuif es in te kijken. De tv is er nu ook 24/7. We zitten de hele dag op onze mobiel op sociaal media. Die nostalgie van alleen bellen als we iemand moeten spreken doen we ook niet meer. Alles via whatsapp. Dat is goed om met deze tijd mee te gaan, misschien ook dan tijd om zwarte piet in een piet te veranderen met roetstrepen. En daar niet zo'n groot ding van maken. Ten tweede kom ik op een heel hellend vlak. De discriminatie. Ik heb zeker de laatste dagen steeds meer het gevoel dat er iets anders speelt, wat veel dieper zit. Als eerste komt dit niet door DENK, de party van Sylvana Simons. Die dame vind ik een losgeslagen, zeer gefrustreerd en aandacht zieke dame. Maar ergens denk ik dat ze wel de kern raakt. De discussie is al jaren aan de gang en niet van de afgelopen paar jaar. Ik erger me al een paar jaar op facebook aan de discussie en nu gilt mevr. Simons dat nog harder, maar dat staat los van mijn gevoel en denken. Ik vind het zelf te ver gaan om het als discriminatie te zien, want zo bekijk ik het helemaal niet. Ik denk, als er nu zoveel mensen zich storen en geraakt worden door het typetje dat wij opvoeren als zwarte piet, waarom komen we elkaar dan niet tegemoet. Als ik naar me zelf kijk, wil ik ook geaccepteerd worden om wie en hoe ik ben. Daar sta ik ook voor op de barricade. Als ik op de boot staat met de Canal Pride zijn er ook heel veel mensen die dat afgrijselijk vinden. Dan proberen we ook hun te overtuigen. Maar als ik zie wat er op dit moment aan de gang is in de wereld, met diverse verkiezingen en zeker heel veel onvrede en de grote groepen die uit onvrede achter de populistische lieden aanlopen, maak ik me heel veel zorgen. Daardoor zie je wat er gebeurt. De Brexit in het Verenigd Koninkrijk, de verkiezing in Amerika waar Trump aan de macht komt. Dit zie ik niet los van elkaar. Als ik in Amerika ziet wat er onderhuids speelt, ben ik er van overtuigd dat het hier ook speelt. De PVV gaat het hier in het voorjaar ook heel goed doen met de verkiezingen. Deze partij weet heel goed de achilles hiel te raken van wat er in de samenleving speelt en maak daar heel goed gebruik van. Trump heeft het spel heel goed gespeeld, benoemd wat er dwars zit, maar wel op een heel kort door de bocht manier vind ik. Maar tegenwoordig mogen en moeten we ook hardop gillen wat ons dwars zit. Je maak het dagelijks mee, als ik alleen al kijk hoe vaak John aangesproken wordt op zijn getinte uiterlijk. Dat is de laatste twee jaar ontzettend gegroeid en daar maak ik me ook zorgen om. Er is heel veel onvrede en als ik ziet hoe er geprotesteerd werd en wordt tegen de asiel toestroom. Dan denk ik dat ik er niet zo heel veel naast zit. Ik heb ook moeite met de vele asielzoekers, maar als je het procentueel bekijkt, denk ik dat het allemaal wel los loopt. In de jaren 80 hadden we er veel meer. Als ik dan weer naar gisteren kijkt waar in Rotterdam 200 tegenstanders opgepakt zijn, vind ik dat ook heel triest. Het punt is dat beide partijen niet meer voor rede vatbaar zijn. Ik zeg niet dat zwarte piet helemaal moet verdwijnen, maar in aangepaste vorm komen we denk ik heel ver. Ik ben er van overtuigd dat de zwarte piet discussie niet helemaal los staat van hoe er tegen de Nederlanders met een immigratie achtergrond aan wordt gekeken. Hier maakt ik mij wel veel zorgen om. Ik krijg steeds meer moeite met (als dit het is) de Nederlandse mentaliteit. Ik hoop maar 1 ding. Dat we normaal met elkaar om kunnen gaan en dat iedereen eens echt goed in de spiegel kijkt waarom ze zo tegen het veranderen van zwarte piet zijn. Is het omdat het jeugd sentiment is, of speelt er iets diepers mee. Ik wil hiermee niemand kwetsen, hun mening veranderen. Ik hoop alleen dat iedereen er eens echt over na denkt en dat we op een leuke manier het Sinterklaas feest kunnen vieren.

Amerika versus Den Breejen schilders

Een paar weken geleden heb ik een paar afleveringen van Eva Jinek met haar reis door America gezien. Ik zag diverse overeenkomsten met ons bedrijf en in de laatste aflevering werd de Amerikaanse politiek geschetst. Ik trok daar direct nog meer een vergelijking met ons bedrijf. Ik zal proberen het een beetje te schetsen. Ik ga uit van wat ik hoor en zie en daar trek ik mijn eigen conclusie uit. Je heb in de hoofdrollen: het Congres, een zittende president en twee kandidaten president, de Gouverneurs en het volk. Als ik er personen op moet plakken dan heb je aan het hoofd het Congres staan, de directieleden een republikein en een democraat. Dan hebben we de zittende president, een senior democraat.  2 kandidaten voor president, een republikein en een democraat. Daaronder heb je de gouverneurs, zeg maar de voormannen. Daaronder heb je het volk, de schilders op de werkvloer. De afgelopen 2 jaar is er veel aan de hand bij ons in het bedrijf. De president verkiezing is begonnen met een brief dat de republikein aan het roer kwam te staan. Dat lag bij de democraat heel gevoelig en die ging in de aanval. Ik heb het twee jaar gevolgd, met beide geprobeerd te praten en het grotendeels over me heen laten komen omdat als je het gesprek aan wilde gaan, je bedolven werd met dood doeners en dan hou ik op, val ik stil en ga het gesprek maar niet meer aan. Ik heb heel veel gehoord en heel veel roddels en aannames zien langs komen. Ik zal proberen om het duidelijk te maken en de Amerikaanse politiek als voorbeeld te nemen en daar de vergelijkingen mee te maken naar ons bedrijf. Laten we bij het Congres beginnen. Zoals ik het al een tijdje aanhoort werken ze alleen maar tegen en zijn er daar ook twee kampen. Ze steunen hun eigen politieke party. Alles loopt en vernieuwingen worden eerder tegen gewerkt dan aan mee gewerkt. Ze laten alles maar gewoon lopen. Het lijkt of ze afwachten hoe de strijd tussen de kandidaten afloopt, wie wint en wie verliest. Ze ondernemen geen actie en daardoor komen er ook geen oplossingen. Dan hebben we de zittende president. Ik denk dat hij het donders goed doorheeft en ziet hoe het gaat en hoe het eigenlijk zou moeten. Hij heeft de meeste ervaring, is bereid om door het stof te gaan en heeft geen ego wat hem in de weg zit. Hij is afgeserveerd en wordt niet serieus meer genomen en laat het denk ik ook maar gaan. Zijn pensioen gaat eraan komen. Hij heeft zich er bij neergelegd dat zijn tijd erop zit. Dan de kandidaat voor de republikeinen. Ik wil hem niet helemaal met de Mr Trump vergelijken, omdat hij wel het beste met het bedrijf voor heeft. Maar hij is de conservatiefste van de twee, dus ja. Hij heeft een ego, ondanks dat hij dat totaal niet van zich zelf vind. Hij beloofd van alles en kom overal op terug, maar daar blijft het bij. Wat wel heel veel ergernis veroorzaakt. Het zijn veel holle frasen die geroepen worden en is overtuigd van zijn eigen gelijk. Is heel punctueel en zou alle regeltjes geregeld willen hebben. Hij gaat alleen voor de eerste plaats. De kandidaat van de democraten. Ook hij heeft een groot ego. Hij is behoorlijk aan banden gelegd, wat hem heel veel pijn gedaan heeft. Wat Clinton met haar e-mails heeft, heeft de democraat met zijn vertrouwen. Die schaad hij keer op keer. Hij is van de oude stempel, hij zou het liefst nog steeds zaken doen zoals het twintig jaar geleden ging met vriendjes politiek en handje klap. Maar dat is niet meer van nu. Ik vind wel dat hij de afgelopen twee jaar water bij de wijn gedaan heeft en als hij zijn vrijheid behoud, genoegen neemt met een tweede plaats. Zijn ego is kleiner geworden. Ik ben er van overtuigd dat als ze samenwerken, incl. de zittende president, dat ze een goud koppel zijn. Ze vullen elkaar aan en versterken elkaar waar nodig is. Raad vragen aan de zittende president zou ook een goede optie zijn. Maar de werkelijkheid is dat ze elkaar alleen maar tegenwerken. Er is zoveel haat en nijd dat ze elkaar bestrijden en beschadigen. Ze zijn niet bereid tot compromissen en hebben geen vertrouwen meer in elkaar. De een is er voor eigen parochie en niet voor het bedrijf, en de ander wel voor het bedrijf, maar ook voor zijn ego. Dat vind ik dan weer dubbel, aan de ene kant zit het ego hun erg in de weg en aan de andere kant denk ik dat je een ego moet hebben, wil je een leidinggevende functie uitvoeren. Ik ben blij dat ik niet op zo'n positie zit. Dan de Gouverneurs. Daar is heel veel onvrede. Er zijn heel veel beloftes gedaan die niet nagekomen worden. Wat door het Congres tegen gehouden wordt volgens de republikeinse kandidaat. Maar ik denk dat ze met een goed plan moeten komen en dat dan het Congres volledig meewerkt. Als er al een paar jaar beloftes zijn en nu nog steeds niet geregeld zijn, het antwoord is "daar kom ik op terug" als een gevleugelde opmerking. Wat eigenlijk wil zeggen, het ligt op de plank te verstoffen.  Ze hebben het gevoel dat ze niet serieus genomen worden en daardoor is het moeilijk om de top ook serieus te nemen. De helft twijfelt om het bijltje er bij neer te gooien. Van de zomer hebben de gouverneurs met elkaar 17 vragen gesteld over dingen waar ze tegen aan lopen. Ondertussen zijn er 4 a 5 vragen beantwoord die door de tijd ingehaald zijn. Verdere antwoorden komen ze op terug. Die liggen dus in de kast. Het gekke is dat de gouverneurs allemaal toch trots op het bedrijf zijn, hard willen werken en daardoor vaak het heft in eigen hand nemen omdat er eigenlijk niet echt leiding is van boven. Als laatste hebben we het volk, de schilders zeg maar. De meeste doen gewoon hun werk en een gedeelte is ook ontevreden. Dat komt ook omdat het hele gebeuren ook gewoon op straat ligt. Ze zijn verdeelt en het wantrouwen naar boven is groot. Het zit niet in mijn aard om zoveel negatiefs te schrijven, maar het is niet anders. Aan het begin van dit jaar heb ik bij de republikeinse kandidaat aangegeven dat ons bedrijf ziek is en dat als we zo door gaan het eind van het jaar niet meer bestaat. Ik hoop zo dat ik het helemaal verkeerd heb. Het gekke is dat ik het de afgelopen twee jaar wel naar mijn zin heb en dat ik het laatste jaar er zo naar kijkt als een zeer vermakelijke situatie waar een geweldig script voor een tv serie in zit. Het trieste is dat de werkelijkheid nog absurder is dan de grappen die er over gemaakt worden. Ik kijk met weemoed terug naar de tijd dat ik bij dit bedrijf begonnen ben dat zeer sociaal en familiare was. Toen konden ze wel samenwerken en speelden ego's, een bonus en andere zaken niet mee. Ik ga ervan uit dat het goed gaat komen, ik blijf een positieve inslag houden.

Roze zaterdag 2016

Vandaag vroeg wakker, maar wel lekker geslapen. Het si weer D Day. De Gay pride in Amsterdam start vandaag met de roze zaterdag. Omdat ik het wat rustiger aan wilde doen, heb ik besloten om dit jaar me alleen bezig te houden met de infomarkt/. Dus vandaag naar Amsterdam. de laatste paar dingen in de auto, nog een krentenbolletje en wat flesjes water gehaald en op naar Amsterdam. John gaat mee en wilde de stad in gaan. Het weer zou mee zitten en beloofd een mooie dag. We kwamen lekker op tijd in Amsterdam aan waar we in het Vondelpark moesten zijn. We mochten niet laden en lossen in het park en aangezien ik totaal niet bekent ben in Amsterdam wordt dat nog even een dingetje. We hadden een adres opgekregen waar we het beste konden lossen, maar daar was geen parkeerplek. Ik zeg tegen John laten we even verder kijken, we zijn toch vroeg. Net achter de PC Hooftstraat een parkeerplek vlak bij een ingang. Dus auto neergooien, alles uitladen en op een karretje binden met kratten en spanbanden. John een Hortensia onder de arm en de rest alles maal op het karretje. Staan we bij de ingang van het park is er een trap. Toch maar voorzichtig naar beneden getrokken en dat ging goed. Er was een algemeen info punt van de stad en die wezen in de verte, dus wij het park in. Ruim het halve park door gelopen is het aan de andere kant van het water en konden natuurlijk niet met het karretje een bruggetje en allerlei trappen over. Ik had ook geen zin om alles weer los te maken en maar weer terug en aan de andere kant van het water weer met frisse moet aan de wandel. We stonden halverwege de markt en het zag er goed uit. Hert park was over bevolkt met sporters. Work outs op de grasvelden, joggers etc. Opbouwen dus. Ria, Nory en Walter waren er ook vroeg. Ria was jarig en had koeken mee genomen. Redelijk snel alles opgezet en ik moet zeggen dat het er met de beperkte middelen er toch weer top uitzag. Eerst koffie gehaald en de dag kon beginnen. John ging de stad in en misschien naar het museum. Heel de dag een beetje via sms contact gehad en hij heeft in de tuin van het Rijks museum lekker op een bankje mensen zitten kijken. Sóchtends was het nog druk met normalen vondelpark publiek en de eerste roze mede homo/lesbo's kwamen daarna in grote getale. Leuke gesprekken gehad, zeker potentiële kandidaten die geïnteresseerd zijn, misschien wel een vrouwengroep op gaan richten in de kop van Noord Holland. Veel bekende, oud bekende, onbekende, rare snoeshanen, leuke, bijzondere, mooie mensen ontmoet en gesproken. Jaap een collega kwam ook nog even gedag zeggen. Hij was een daagje in Amsterdam en zag op facebook dat ik in het Vondelpark stond. Leuk dat ze spontaan langs komen. Geweldig ook om te zien hoeveel bijzonder uitgedoste medemensen langs lopen. Dat maakt het een hele leuke dag. Xaviera Hollander liep ook nog over de markt, wel oud geworden, maar leuk om te zien. Rond half twee een drukte van belang bij de kraam, omdat De Kringen Amsterdam een roze wandeling georganiseerd heeft langs de geschiedenis van Amsterdam. Ruim 30 wandelaars in twee groepen liepen mee. Dus stond ik tot vier uur in mijn eentje in de kraam. Je moet wat over hebben voor het goede doel. Leuke middag en daar waren Alette en Wendy. Alette zou mij helpen met promoten en later kwamen Johan, Rob en Danielle ook nog langs. Ondertussen was John ook weer terug gekomen. Ik stond met iemand te praten en zie in mijn ooghoek dat hij achter de kraam ging zitten. Tegelijkertijd komen er twee agenten aanlopen die aan Johan vragen of hij even wil komen, ik zie ze naar John wijzen en denk, Shit. Ik er ook naar toe en ze wilden weten of hij bij ons hoorden. Hij had blijkbaar bij een kraam of iets een tijdje staan kijken en zich verdacht gedragen. Ze hadden hem in de gaten gehouden en toen hij wegliep vroegen ze of ze hem even mochten spreken. Dat wilde hij niet en was weg gelopen. Hun er achteraan en waar ik al bang voor was, gebeurt dan toch. Ik uitgelegd dat hij mijn partner is en autistisch. Dat hij  in de drukte wel afwijkend gedrag kan vertonen. De ene agent begreep het gelijk en wenste ons nog een fijne dag. Ik vertelde ook dat sinds hij een baard heeft veel te maken heeft met discriminatie en op en aanmerkingen en daar van baalt. Maar het had niets met zijn baard te maken, maar puur zijn gedrag. Ik kreeg het idee dat John zelf niet helemaal realiseer dat zeker nu de spanning bij de politie een stuk hoger is en ik ben ook blij dat ze scherp opletten. Het speelt toch al een aantal dagen in je achterhoofd dat er wat kan gebeuren. Er zijn bedreigingen gedaan en je moet er toch niet aan denken. Het houd mij er ook niet van om er voor weg te blijven. Mocht het gebeuren, dan hou je het toch niet tegen en hoop je maar op het beste. Wat dat betreft ben ik te gehecht aan onze vrijheden. De optredens heb ik gemist en tijdens het afbreken hoorde je Anita Meijer op de achtergrond. Weer het hele park door met de spullen, nu het laatste stuk buiten om en dat ging goed. Alles ingeladen en richting de Pride Walk gelopen. Dat is een giga optocht van het Vondelpark naar de Dam van heel veel roze organisaties. Mijn pootje wilden niet echt meer, dus meelopen van ruim 2,5 km zag ik niet meer zitten. Aan de kant de stoet voorbij zien komen, waar geen eind aan kwam. Heel bijzonder een mooi dat het hier kan in Nederland. De stoet opende met een grote groep van ong 75 vlaggendragers van de landen waar homosexualiteit nog verboden is. Verder heel veel organisaties uitgedost in alle soorten en maten. Walter, Maarten en Michel nog voorbij zien lopen. Daarna de drukt uitgelopen en zijn we achter het Stedelijk museum bij een Griek wezen eten. Heerlijk buiten op het terras en rond tien uur richting de auto. Thuis effe onder de douche, want wat voelde ik me vies. Nog even met de pootjes op de bank. Wat een heerlijke dag weer. Moe, maar zeer voldaan kunnen we weer terug kijken hoe we De Kringen gepromoot hebben.

De ziekenboeg

John moest zich om zeven uur melden in het Maasstad ziekenhuis. Onderweg in de auto zeg John, het is net vakantie. Tas gepakt, mooi weer en samen onderweg en het was prachtig weer. Maar ja, het was niet zo. Daar melden en naar de afdeling. John zich geïnstalleerd en zeg weer, net een hotel, alles wordt gedaan. Nog even gewacht en meegelopen naar de OK waar hij rond negen uur onder het mes moest. Hij was totaal niet zenuwachtig. Hij had op YouTube alle filmpjes bekeken over narcose, operatie etc. Hij wist wat er ging gebeuren. Dat is dan weer een voordeel als je autist ben. Ik was wel wat zenuwachtig, want de week ervoor hadden ze gezegd dat hij een wat onregelmatige hartslag had. John schonk er zelf niet veel aandacht aan, maar het hield me wel bezig. Ik naar huis en ze zouden bellen als hij geopereerd was. Rond elf uur belde de dokter en ze zei dat het goed gegaan was en dat hij op de verkoever afdeling lag en ze zouden bellen als hij op zaal was. Ze hebben ook gelijk een navelbreuk hersteld. Dat wist hij zelf ook niet. In 1 moeite door. Terwijl ik wachtte op een belletje dat hij op zaal was, belde de zorg van Ibu. Ze was erg ziek, hoge koorts en laat ik het zo zeggen dat er een ongelukje is gebeurd. Of ik de dokter wilde bellen. Saskia was bij een vriendin aan het klussen en kon niet. Ik de dokter bellen en die vroeg of we even urine wilde brengen. Ik denk dan wacht ik even het belletje van het ziekenhuis af en rij ik via Dordrecht om urine op te vangen, weet nog niet hoe en breng dat weg voordat ik naar het ziekenhuis gaat. Bellen ze vanuit het ziekenhuis dat Joh op zaal lag, maar van slag en rare taal uitsloeg. Of ik wilde komen. Nou daar gaat de trein weer drie versnellingen omhoog. Weer Saskia gebeld en die zou alles laten vallen om dat dan bij Ibu te regelen. Urine opvangen, naar de huisarts brengen. Ik naar Rotterdam. John sliep toen ik binnen kwam en hij is een paar keer wakker geweest. Dan herkende hij me wel, maar reageerde in het Engels. Ondertussen was ik blij dat ik whatsapp had, want volop contact met Saskia. Urine was gelukt, maar de pan gevallen en alles over de grond, maar gelukkig genoeg voor de dokter. Die constateerde gelijk een urineweginfectie en ze kreeg een behoorlijke antibiotica kuur en de huisarts zou na vijven nog even langs komen. Kijken hoe we dat weer op gaan lossen, want Saskia moest echt weg eind van de middag en ik was al zo blij dat ze dit vanmiddag had kunnen regelen. Ondertussen was Anita bij Ibu aangekomen. Het voordeel is dan weer dat Ibu ziek is en die hebben dan meestal een stilzwijgende wapenstilstand en dan is het weer klaar. Van de week was ze niet welkom en heeft Ibu het verzoenings eten dat Anita mee genomen had weggegooid, maar nu hebben ze elkaar weer nodig. Anita zou wachten op de dokter. Rond half vijf kwam John toch echt wel uit de narcose en waande zich in Canada. Hij dacht aan iets van een ongeluk omdat hij in het ziekenhuis lag. Van zijn galblaas operatie wist hij niets. Alles in het engels. Zelfs de krant kon hij niet lezen. Wist wel wie ik was, maar dat wij in Nederland woonde, dat vond hij gek. Wist wel hoe oud hij was, hoe oud Ibu was. Maar heel hilarisch eigenlijk. De zuster had ik geroepen omdat hij zo'n hoofdpijn had en ze kwam een pilletje brengen. Toe ik vroeg of het vaker gebeurde wist ze dat niet en ik vroeg of ze dat na wilde vragen. Binnen een paar minuten twee dokters aan het bed. Ze dachten aan een beroerte of een hersen infarct. Daar had ik zelf nog niet aan gedacht. Zag wel op internet na een langdurige coma, maar ik maakte  me er niet echt zorgen over omdat John Engelstalig opgegroeid is. Hij denkt en droomt in het Engels. Ze hadden de narcotiseur nog gebeld en hij zie dat het vaak voorkomt bij degene die anderstalig opgegroeid zijn en dat het morgen over zou zijn. Dus in het Engels maar praten, lang leve het vertaal programma op internet. Rond half zes even naar beneden geweest om de oplader uit de auto te halen en wat eten te halen toen Anita belde. De zorg was er en die zou blijven tot de huisarts kwam. Ik vertrouwde dat niet helemaal en kreeg Ria van de zorg aan de lijn. Die zou weer weggaan en Anita moest maar even wachten. Ze belde rond zes uur, dokter geweest, veel drinken en de medicijnen in nemen. Ze zou weggaan en ik zei dat ik vanavond nog even langs Ibu zou gaan. Een leuk beertje gekocht voor John en even wat kleins gegeten. Rond zeven uur belde de huisarts van Ibu. Ze wist dat ik bij John was en ze vroeg hoe het ging en wanneer hij weer naar huis mocht. 2 weken geleden heeft John met de huisarts papieren ingevuld en ondertekend dat Ibu niet meer naar het ziekenhuis hoeft voor wat dan ook. Ze blijft thuis en als dat nodig is dan met medicijnen pijn onderdrukken. John is gemachtigd om beslissingen te nemen. Er is een vermoeden van een darm tumor, maar dat laten we niet meer onderzoeken. Ibu is er blij mee en er is rust gekomen bij haar. De dokter zei dat ze wel medicatie gegeven had omdat ze daar wel van op zou kunnen knappen, maar met Ibu besproken had dat het wel ernstig was en ze zelfs zou kunnen  overlijden aan deze infectie. "Graag zelfs" heeft Ibu geantwoord. Dan sta je daar te bellen in de gang van het ziekenhuis,  niet weg kunnen en een ongelofelijke brok in je keel. Dan zeg ze ook nog dat we er rekening mee moeten houden dat het wel eens af zou kunnen lopen en als John niet uit het ziekenhuis mag dat er misschien een moment van afscheid gecreëerd moet worden. Even diep adem halen, met de verpleegsters even overlegd en zoals het er nu uit ziet, mag hij morgen naar huis. Dus maar weer naar het mannetje toe. Nog even bijgepraat en alleen gezegd dat Ibu niet lekker was, maar dat kwam niet echt aan. Op de terugweg Saskia even bellen om de uitslag van de dokter door te geven en toen had ik wel een flinke brok in de keel. Gerda was in gesprek en mijn moeder even aan de telefoon gehad. Brok nog groter. Terwijl ik bij Ibu voor de deur parkeer belde Gerda terug. Ja toen brak ik. Ik denk, moet zo naar binnen, weet niet wat ik aantref, hoe ziek is ze. Toen kwam denk ik alle spanning er even uit. John heeft altijd gezegd dat hij als zijn moeder overlijd haar graag zou willen afleggen en aankleden. Stel je voor dat ze nu echt gaat, dan kan hij dat allemaal niet doen. Hij mag van Ibu alle beslissingen nemen. Dat was even te veel van het goede voor me. Dus de auto maar weer gestart en eerst even naar Gerda gereden om even mijn hart te luchten. Ik denk als ik zo naar binnen gaat bij Ibu dan begin ik weer te janken en daar heeft zij ook niets aan. Dus bij Gerda het hele verhaal gedaan, Ed kwam uit zijn werk en dat deed me wel even goed. Op naar Ibu die wakker was en behoorlijk helder. Gezegd dat John in het ziekenhuis lag, want ze had de hele dag naar ons gevraagd en ja wij reageerden niet. Ed kwam ook even later binnen en ben ik naar huis gegaan. Onderweg Liona nog even gebeld om haar op de hoogte te brengen van John en haar moeder. Carl verder niet geïnformeerd, geloof niet dat hun er op zitten te wachten. Nog even gezeten en mijn mandje opgezocht. Goed geslapen, maar wel om zes uur wakker. Rond acht uur het ziekenhuis gebeld om te kijken hoe het met John gaat. Hij verwelkomde de zuster met goedemorgen en sprak weer Nederlands. John nog even aan de telefoon gehad en als het mee zit mag hij vandaag naar huis. Boodschapje gedaan en ontbijtje gemaakt. Langs de zaak om daar mijn papieren van de week te brengen en gelijk over Dordrecht langs Ibu om te kijken hoe het gaat. Wat boodschapjes voor haar gedaan en ze was redelijk helder. Jeanet was er van de zorg en die ging haar wassen. Ben ik weer weg gegaan, want heb niet zo'n hele goeie klik met haar. Saskia zou langs gaan vandaag, dus hoefde ik me even geen zorgen om Ibu te maken. Bij mijn moeder een bakkie wezen doen. Rond twee uur op bezoek bij John die erg misselijk en duizelig was. Als dat weg trok zou hij vanavond nog mee mogen, maar na flink over zijn nek gegaan te zijn kwam de dokter nog even polshoogte nemen en was het verstandiger om nog een nachtje te blijven. Waarschijnlijk reageer hij heftig op de pijn medicatie. Tussen door even naar huis geweest om zelf ook een beetje bij te trekken. Liona belde waar hij lag en zij zou eind van de middag even bij John kijken. Rond zes uur weer richting het Maasstad. Andre en Mick kwamen ook nog even langs in het ziekenhuis. Pa zijn auto was ondertussen verkocht. Weer een zorg minder. Ondertussen met Saskia appen over alle spullen en wat er in de koelkast stond. Alles maar weggegooid, want wisten ook niet precies hoe oud alles was. Brood niet goed meer etc. Tot acht uur bij John gebleven en de kringavond afgezegd. Denk, dan wordt het weer laat en dat trok ik niet echt. Marja had al gezegd dat als ik een bak koffie wilde of even mijn verhaal kwijt wilde dan was ze thuis. Dus naar Bolnes om even lekker bij te praten met koffie en ze had een heerlijk gebakje. Op tijd naar huis en naar bed. Volgende morgen weer vroeg uit de veren. Boodschapjes doen, Ibu had niets meer in huis en naar Dordt om een ontbijtje te maken. De zorg kwam en kon ik weer weg. Bij pa en ma een bakkie doen en rond twee uur naar het ziekenhuis, als het meezit mag hij mee. Hij was ochtends om zeven uur al aangekleed, maar de dokter kwam pas om elf uur en hij moest gepoept hebben. Dus hij was maar in de gangen gaan wandelen. Rond drie uur D DAY, gepoept en hij mocht mee. Wilde die eerst nog even langs mijn ouders voor een bakkie. Thuis liep hij nog even mee naar de winkel voor boodschappen voor het eten. Daarna heb ik hem zijn bed in geschopt. Verder rustig aan gedaan. Liona zou op zaterdag bij Ibu langs gaan en wat eten regelen. Saskia is later nog geweest. We hadden gevraagd of Ed zondag dan eten wilde regelen, maar dat had hij niet meegekregen bleek zaterdag middag even binnen gelopen te zijn. Wij zouden zondag middag vroeg langs gaan bij Ibu. Nog even het winkelcentrum in voor een boodschapje. Kwamen we Saskia en Suhar tegen. Effe bijgeluld en naar Ibu. Saskia zou vandaag niet gaan. Ben zo blij met haar en geweldig wat ze allemaal voor Ibu doet. Wat denk je, komen we bij Ibu binnen, staat ze eieren te bakken in de keuken. Had ze trek in. Nou zeg het maar, 385 levens heeft die hoor. Bakkie gedaan en lekker naar huis. Verder rustig aan gedaan. Zo drie dagen ziekenboeg die voelen of het drie weken was.

Over de streep.

Ik ben al sinds het op tv is onder de indruk van het programma "over de streep". Nu was het weer terug onder de naam "als je me zou kennen "en ik heb ze opgenomen en nog niet allemaal terug gekeken. Meestal is het een traantje, maar nu de serie met volwassenen gedaan wordt raakt me dat nog meer merk ik. Nu was het een aflevering met verslaafden. Niet dat ik verslaafd ben en ik herken me in een hoop dingen niet, kan ik me er wel in verplaatsen. Op gegeven moment kwam er een onderdeel om je woede te uiten en toen brak ik. Lang geleden dat ik zo moest huilen. Het ging erover dat hij woedend was op de mannen die hem wat aangedaan hadden en dat raakte mij zo diep. Ik zat gelijk weer terug op school. Op de LTS ben ik ongelofelijk gepest en getreiterd. Ik weet nu ook dat het door allerlei oorzaken kwam. Ik was bijna de hele LTS periode de kleinste van school, ik was net een meisje om te zien, ik worstelde met mijn homosexualiteit. Wat natuurlijk in de pubertijd op een jongens school niet de makkelijkste plek is. Ik was nog heel speels en er is zelfs nog even overwogen om mij nog een jaar op de lagere school te houden hiervoor. Maar mijn ouders vonden dat ik dan beter op de LTS een jaar over kon doen dan op de lagere school. Het is iets wat bij tijd en wijle boven komt drijven, maar gelukkig mijn leven niet bewust beïnvloed. Het waren kleine teriterijtjes, maar als dat dagelijks gebeurt en de hele dag tot aan thuis toe, gaat dat zijn inpakt hebben. Ik ga geen details geven, maar voor een ventje van 12 is dat een hele inpakt. Ik heb voor mij zelf ook altijd twee hoofd daders gezien en een groep meelopers. Aan het begin van de school periode kwam het thuis natuurlijk te sprake en heeft mijn moeder contact met 1 van de ouders opgenomen, dat werd door zijn moeder gebagatelliseerd van "zo'n jongen was hij niet". Wat in de praktijk uitpakte dat het even erger werd. Ik heb het er daarna thuis ook niet meer over gehad en je leefde in twee werelden. De school wat een verschrikking was om naar toe te gaan en thuis, een veilige wereld waar ik gelukkig kon zijn. Ik heb deze twee werelden altijd goed kunnen scheiden, maar ja, jaren later kwam dat toch tot een climax. De eerste klas is de ergste periode geweest. De 2e klas kreeg ik ook een soort van vrienden waar ik mee op trok en het fysieke pesten werd meer een mentaal iets. In de derde en vierde klas was het meer een sluimerend iets wat doorspeelde. Ik had ook het vermoeden dat de leerkrachten wel doorhadden wat er gebeurde, maar in die tijd was het geen issue en werd daar ook niets aan gedaan. Na mijn LTS tijd ging ik werken en kon ik het achter mij laten. Ik heb in die periode een muur opgebouwd van meters dik gewapend beton. Niets kon mij echt meer raken en gevoel was iets wat ik niet echt meer had bleek later. Ik heb na de LTS een leuke jeugd gehad en leuke vrienden en het speelde geen rol meer. Tot dat ik mijn eerste vriendje kreeg. Ik heb op late leeftijd mijn coming out gehad en toen kwamen ook de gevoelens weer terug. Toen ik mijn eerste verliefdheid beleefde op mijn 29e kwam er ook gelijk een golf van emoties en gevoelens los. Mijn coming out lag thuis nog gevoelig en een vriendje was ook moeilijk. Toen ik een paar weken "verkering had" waren wij bij de Roze Zaterdag in Haarlem. We zijn eerst naar de Roze kerkdienst geweest waar bij mij de emo kraan openging. Het was zo tegen strijdig met hoe ik opgevoed was qua geloof, daarna de stad in, meelopen met de parade, feesten etc. Doordat ik in een ongelofelijke kolk van emoties terecht kwam, zakte ik op de dansvloer van de Wilson in elkaar. Daar opgeraapt door vrienden en een hele tijd zitten praten. Volgende dag had ik een borrel in Rotterdam op het COC en ik zat zo in die mode dat ik het over niets anders had. De tijd van school kwam terug en ik moest er wat mee. Ik kreeg een adres van iemand die gespecialiseerd was in roze hulpverlening. Ik heb mij zelfs ziek gemeld en binnen een week had ik het eerste gesprek. Daar kwam mijn LTS tijd boven en moest daar mee gaan dealen. Ik heb twee dagen later de stoute schoenen aangedaan en ben ik vanuit mijn werk. ik was na een paar dagen toch weer voor halve dagen gaan werken, naar de LTS gereden die op dat moment gesloten was ivm vakantie. De poort stond open en ik ben op het schoolplein gaan zitten. Ik zag dat er een deur openstond en ik ben met mijn schilderkleren en al naar binnen gelopen. Daar liep de conciërge en ik heb uitgelegd wat ik kwam doen. Hij zei dat ik rond kon lopen en als ik een sleutel van een bepaald lokaal wilde dat hij hem zou openen. Ik heb er een half uurtje rond gelopen. Er hing zelfs nog een schilderwerk van mij aan de muur in de schildersklas, maar het deed me eigenlijk niet zo veel. Ik had het idee dat ik het hier niet moest zoeken en dat het een andere oorzaak moest hebben. Het zit dus niet in een plaats of gebouw. gelukkig ben ik gegaan, een paar maanden later is het gebouw afgebroken en heb ik dat hoofdstuk kunnen sluiten. Terug bij de tweede sessie van de hulpverlening was hij verbaasd dat ik zo snel daar naar toe gegaan was, maar kwamen ook tot de conclusie dat het dat dus niet was, en bleek het allemaal mijn acceptatie van het homo zijn te zijn. Ik heb dat redelijk snel een plek kunnen geven en mijn nieuwe leven kon beginnen. Maar bij tijd en wijle steekt het dan weer de kop op. Ik heb de twee jongens nooit meer gezien. Een ervan heb ik op facebook wel eens voorbij zien komen en blijkt dan nu een hele sociale jongen te zijn die veel goeds doe. Maar voor mij is het nog steeds die ongelofelijke klootzak. De ander woont wel vlak bij familie, maar daar heb ik hem nooit gezien. De eerste keer dat daar langs liep toen ik wist dat hij daar was gaan wonen liep ik echt shakend langs het huis. Mijn beste vriend zei nog, zullen we vannacht zijn net mooi aangelegd tuintje vol gooien met onkruid zaad, maar dat hebben we maar niet gedaan. Een paar jaar later ben ik benaderd door iemand die op radio Ridderkerk een programma had over homosexualiteit, om mee te werken. Hij kon mijn verhaal en omdat het in Ridderkerk af gespeeld had wilde hij er aandacht aan besteden. Ik heb de huidige directeur, die ik in mijn schooltijd vier jaar lang als leraar gehad heb opgebeld om te vertellen dat ik meewerkte aan dat radio programma. Ik had gelijk door dat hij wist wie ik was en ook het gevoel dat hij donders goed doorgehad heeft wat er zich toen afspeelde. Hij vond het een vreemd verhaal en kon zich niet voorstellen dat zoiets gebeurde in zijn periode zei hij. Het programma heeft mij veel opgeleverd en ik heb het idee dat ik het af kon sluiten nadat ik op de radio mijn verhaal gedaan heb. Een paar jaar geleden kwam ik op een kerstmarkt een zus tegen die mij herkende. Jij zat toch bij mijn broer in de klas. Ik begon helemaal te shaken en zei dat ik het over die tijd liever niet had en dat haar broer echt 1 van de ongelofelijke grootste klootzakken is die er op deze aardbol rondloopt. Nee joh zeg ze dan heb je het over een ander. Het is goed om zo nu en dan weer geconfronteerd te worden met je verleden. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en ik heb een heel leuk leven met een geweldige lieve vriend, familie en vrienden. Ergens ben ik wel eens blij dat het gebeurt is, ik heb er ook weer veel van geleerd, niet altijd de makkelijkste weg genomen, maar wel de weg die ik wil. Maar dat neemt niet weg dat het een litteken is dat ik mijn hele leven meedraagt en nu nog steeds onbewust in veel beslissingen een leidraad is. Vandaar dat zo'n programma als "over de streep" mij altijd heel erg raakt. Gelukkig heb ik mijn gevoel weer terug en ik merk dat het nu mijn leidraad van het leven is.

Winter Wonderland

Begin september werd het duidelijk dat wij vanuit het bestuur van De Kringen Rotterdam weer de feestavond moesten organiseren. We hadden het uitgezet bij de andere kringen en er was geen animo voor de organisatie. Ik had van de zomer besloten om het niet te doen, maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan. Data's uitgezet bij het COC om te kijken wanneer er plek was in combinatie met onze agenda. Ik mijn vakantie heeft Otto voor 5 december gekozen en zijn daar mee aan de slag gegaan. Promotie maken en brainstormen :wat en hoe. Sinterklaaspak en pieten pakken geregeld. Sinterklaas geeft cadeautjes en wij wilden dat ook doen. Dit werd een goodiebag en ik ging aan de slag om alle organisaties en aanverwante bedrijven wat met homo, Rotterdam en met De Kringen gelinkt was aan te schrijven. Shoppen om low budget het tasje te vullen. Wij hadden nog vanuit onze Jubeltje.nl tijd van alles en een leuk pakketje gemaakt incl kleurwedstrijd die wij aanboden. Rondje Rotterdam langs verschillende organisaties om spullen op te halen. Het resulteerde in ruim 25 items waar we de tas mee gevuld hebben. Ik kreeg het steeds benauwder omdat het met de aanmeldingen achterbleef. Twee weken voor de feestavond hadden we 9 aanmeldingen en daar kan je geen feestje mee bouwen. Dus op het laatste moment besloten het een week te verplaatsen naar de 12e december. Dus sint en piet pakken afzeggen, grootse promotie uitzetten. Mails versturen naar alles en nog wat. Een thema moest er komen en in opwelling riep ik Winter Wonderland wat in de promotie ging. Landelijk uitzetten voor iedereen.

We zouden het eten al in winterstijl serveren, dus dat hoefde niet verandert te worden. Ik ging uit eten met Ferry en Otto en toen hebben we gebrainstormd. We gaan bingoën en iets van muziek. Zijn bezig geweest met een plaatselijke zanger uit de homo scene, maar die kon niet. Via John zijn werk kwam ik bij een trio terecht dat akoestische muziek speelt. Trio Bill Naad. Contact opgenomen en een deal mee gemaakt. Ze komen voor een half uur en zingen oud meezing repetoir. Dan de versiering voor de aankleding. Maar weer naar de Action voor de honderdste keer en daar hadden ze niet veel. Het tuincentrum op Bolnes ook niet, zeg John, misschien de Wibra. Laten ze daar nou alles in het wit hebben, papieren ballen, slingers etc voor een habbekrats. Op zoek naar bingo kaarten, eerst via internet en Julia zei dat de Intertois ze ook had. Moet je op sinterklaas middag gaan, giga druk, maar ik had ze. Sylvia had een bingo apparaat alleen miste ze daar drie nummers van. Heb ik van 1500 bingokaarten alles er tussen uit gevist waar de drie nummers op stonden zodat we daar geen gedoe over zouden krijgen. Kaarten per 4 stuks en een pen in een zakje, consumptiebon en een tegoedbon voor de goodiebag eraan nieten. Prijsjes kopen voor de bingo, daar is de Pottenbazaar dan weer goed voor. De goodiebag's vullen met alle spullen, 6 boodschappentassen vol met tasjes.

John is helemaal verslaafd aan Pintrest en kwam met allerlei ideeën voor sneeuwvlokken etc. Hij heeft ruim 100 sneeuwvlokken zitten knippen in allerlei maten. Ik nog grote sterren vooruit zitten knippen en die zouden we de laatste avond in elkaar zetten. Bij Otto langs om het boodschappen lijstje te maken. We gaan voor een stamppotten buffet, zuurkool, spruiten, hutspot en andijvie. Voor de vegetariërs onder ons doen we de worst, spekjes en balletjes gehakt apart. Beginnen met glühwein en een verse groentesoep. Boodschappen lijstje maken en vast de eerste dingen wezen halen en allemaal in de schuur opslaan. In de slaapkamer en de woonkamer stonden ook al tassen met spullen. De kerstspullen ook nog even opgehaald tussendoor, dus het leek hier wel een pakhuis. Vrijdagavond de meeste boodschappen gehaald, koelkast tot de nok toe vol en op balkon een tas vol met groente. Ook gelijk alles de auto in wat niet koel hoefde te blijven, en samen met John de grote sterren in elkaar gezet. Zijn wel erg leuk geworden. Zaterdag was ik al voor dag en dauw op. We zouden de sneeuwvlokken op de spiegels plakken en het leek me dan wel leuk om aan de onderkant kerstboompjes te plakken, al vroeg aan de gang met papier en schaar. Ondertussen de spruiten schoongemaakt en samen met de hutspot vast opgezet om voor te koken. Nog wat laatste dingetjes gehaald bij de supermarkt en rond half 1 richting Rotterdam waar ik om 13.00 uur afgesproken had met Theodoor. Er was een parade op de Coolsingel van Mariniers en er was een groot gedeelte afgezet. Sta ik voor een afzetting en mocht ik niet verder. Ik lief doen tegen zo'n militair en dat ik een straat verder moest zijn en de auto vol met eten. Mocht ik gelukkig er tussen door rijden de stad in. Theodoor wilde om half twee weg voor een concert en dan was ik vast binnen op het COC. Gelukkig kon ik mijn bus recht voor de deur kwijt. Alles wat koel moest en de versier spullen uit de auto gehaald en boven gebracht. Daar kon het feest beginnen. Slingers, bollen ophangen etc. Otto en ferry kwamen om drie uur helpen en toen zijn Otto en ik de keuken ingedoken. Soep maken, twee pannen, 1 met en 1 zonder gehakt balletjes enz., enz. Rond half zes waren we redelijk klaar en stonden de eerste al voor de deur. Glaasje glühwein en kopje soep aanbieden, bingokaarten uitdelen. Tegen zevenen hebben we het buffet geopend. Ik had voor een 40 man eten en er waren er ruim 25. Nou het ging bijna helemaal op hoor. Tijd voor een spelletje bingo, wat zijn die gasten fanatieke en vonden ze het leuk. Als toetje een ouderwetse vlaflip die gretig aftrek vond. Er waren er zelfs die een tweede kwamen halen. Weer een potje bingo en gezellig ouwehoeren etc. rond half tien kwam het trio zich melden en hebben we voorruit nog de vierde bingo gespeeld. Het trio heet tegenwoordig "trio Marcel Kosters" ze zouden een half uur spelen, maar het publiek was zo enthousiast dat ze ruim 50 minuten gespeeld hebben. Het was erg leuk. Van de Zangeres zonder naam tot Vera Linn en Jim Reeves tot kerst. Het was een succes. Er waren gasten uit Assen, Den Haag en Zeist, twee dames maar en de gemiddelde leeftijd redelijk hoog. Na elf uur opruimen, goodiebag's uitdelen, er waren 33 man dus heb ik er nog een aantal over. De auto weer vol met spullen, alles er gewoon maar ingegooid, is weer voor de volgende dag. Kapot versleten naar huis. Avonden hobbyen, vele winkels bezoeken en kilometers rijden was het wel waard. Otto en Ferry bedankt voor jullie hulp en John, mijn liefste schat bedankt, want zonder zijn support en heel veel geduld en medewerking zou ik het niet kunnen doen. Een geslaagde avond, zeeeer voldaan, wat een leuke avond en wat hing er een goede positieve sfeer en energie.

Mijn spagaat met facebook

Vanmorgen zat ik op facebook en zag daar dat heel veel mensen hun profielfoto aangepast hebben aan de Franse vlag. Heel mooi om te zien maar ook zo dubbel. Dan zie ik er allemaal likes onder staan. ik wil het niet liken omdat ik het niet leuk vind. Ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurt is in Parijs en weet eigenlijk niet goed hoe ik daar op moet reageren. Ik hou wel mijn hard vast voor welke kant het opgaat. Heb ook twee foto's verwijdert om de tekst die erbij stond. Ik heb besloten als ik op facebook blijft dat ik van sommige facebook vriendjes dan de gehele berichtgeving uit ga zetten om mij daar niet meer aan te ergeren. Het is dubbel omdat ik totaal geen moeite heb met de mens erachter, maar wel met de manier hoe sommige denkbeelden geventileerd worden. Dat is de spagaat die ik van facebook vind. waar is de tijd dat het alleen een berichtgeving was van leuke dingen en de politiek Facebook nog niet overgenomen heeft. Het gaat mij er niet om of je links of rechts ben, onder of boven, laag of hoog. Ik blijf het een geweldig medium vinden waar ik heel veel plezier aan beleeft heeft en wat een verslavende werking op mij heeft. Dat is weer die spagaat. Ik vind het erg leuk en ook weer niet. De hardheid en ongegeneerde manier hoe sommige teksten en foto's geplaatst worden dan gaan mijn tenen krom van staan. Ook dat facebook de waarheid blijkbaar is geworden verbaast me. Berichten die gepost worden en zomaar klakkeloos als de waarheid gezien worden vind ik fascinerend.

Ook de dubbele moraal van Facebook zelf. Berichten over linkse en rechtse politieke uitingen, het asielzoekers vraagstuk en de zwarte pieten discussie mogen op elke manier geventileerd worden. Beledigend, grof, discriminerend en onbeschoft en onder de gordel. Geen probleem. Maar een blote borst of twee mannen die elkaar op klaar lichte dag een zoen geven op Time Square ivm hun jubileum die worden gemeld en verwijdert. Ik mis de tijd van ruim drie jaar geleden dat ik met facebook begon en het allemaal leuke dingen waren die geplaatst werden. Je wist waar iedereen mee bezig was, waar iedereen naar op vakantie ging. Zie ik dat soort berichten nog voorbij komen. Heel weinig en dat is de enige reden dat ik er steeds toch weer naar terug keer. Vind ik dan dat iemand zijn mening voor zich moet houden. NEE juist niet. Ik respecteer iedereen zijn mening en daardoor zijn wij juist allemaal andere, mooie en bijzondere mensen waar ik zo van hou. Het gaat mij om de toon en de formulering. Maar ja in Den Haag is het ook heel normaal om te schofferen, en ja dat zou ons voorbeeld moeten zijn.

Ook op straat worden we daar steeds mee geconfronteerd. Ik denk dat ik er daardoor ook gevoeliger voor ben en daarom misschien zo fel reageer omdat ik thuis het voorbeeld het zitten van hoe het er aan toe gaat. John heeft zoals jullie allemaal wel weten zijn baard laten staan, en ja hij lijkt nu meer op een moslim. De bijna dagelijkse reacties die hij krijgt zijn zo verschrikkelijk dat ik het moedig vind dat hij hem er niet af scheert. Van allen lage van de bevolking komen de reacties, van arm tot rijk en zwaar kerkelijk tot atheïsten. Ik ga hier geen reacties vermelden, maar het is diep treurig van de bewoordingen en denigrerende toon die gebruikt wordt. Dat is denk ik de reden dat ik zo fel reageer misschien. Ik veroordeel niemand en ieder moet ook zeker zijn mening blijven geven, maar laten we het op een wat fatsoenlijkere manier doen. Ik hoop dat ik jullie nog heel veel likes kan geven en berichten kan delen met jullie.

Hoe verder na De Kringen

Ik krijg de serieuze vraag van "als ik zou stoppen met De Kringen wie ik dan nog zou zien en hoe snel ze mij zouden zijn vergeten". Heb je vrienden bij De Kringen of zit je dan zeven dagen alleen op de bank. Ik moet zeggen dat deze vraag wel even aankwam. Ik kan nog steeds niet helemaal goed uitleggen waarom dat zo was, maar is iets dat ook bij mij al een tijdje door mijn hoofd speelt. Ik zit nu sinds september 1997 bij De Kringen, dus ruim 18 jaar. Ik heb heel veel mensen voorbij zien komen en met hoeveel heb ik nu nog contact. via Facebook heb ik nog oud leden, maar fysiek alleen met Ad en Arjan. Vrienden uit de regio Haarlem zijn via, via aan de kringen gelinkt. Dat is ook denk ik ook een angst die ik heb. Als ik stop, heb ik dan nog contact met de mensen die ik de afgelopen jaren heb leren kennen. Ik ben bang van niet. Terwijl ik wel regelmatig terug denk aan sommige mensen waar ik mooie ontmoetingen mee gehad heb of zelfs mijn leven mooier gemaakt hebben. Heb ik contact met die mensen opgenomen die vertrokken zijn of ik niet meer zie op bijeenkomsten. NEE. Kan ik dan verwachten dat ze dat naar mij ook doen, NEE. Het meeste contact komt van mijn kant. Heb ik daar moeite mee, NEE, maar is wel dubbel. Ik probeer het dan te bedenken waarom dat zo is. ik ben al ruim 17 jaar betrokken bij heel veel feestjes en partijen, van braderieën tot weet ik veel wat. De afgelopen jaren ook in de landelijke kringen en dat heeft heel veel opgeleverd, van mooie ontmoetingen, bijzondere mensen, geweldige feestjes en vriendschappen. Daar zijn we weer. Heeft het echt vriendschappen opgeleverd  en moet het vriendschappen opleveren. waarom doe ik het. Doe ik het voor mijzelf of doe ik het voor anderen. Ik zeg tegen mij zelf altijd dat ik het doe voor anderen. ik vind het leuk om mensen te pleasen, dan ben ik het meeste in mijn rol. Ook op mijn werk is de verzorgende taak, mij het beste. Terwijl ik er niet aan moet denken om in de zorg te gaan, dat zou ik niet kunnen. Het freubelen, het organiseren , alles naar mij toe trekken is mij niet vreemd. Delegeren komt niet in mijn woordenboek voor. Dat is ook mijn valkuil, daardoor heb ik het altijd druk. Maar als ik eerlijk ben, natuurlijk doe ik het ook voor mij zelf. Want anders zou je het niet zo lang volhouden. Wil ik de crédit voor dat alles. Nee dat dan weer niet. Ik geeft toe dat ik ontzettend blij en trots ben dat ik de kringen speld gekregen heb. Het is een waardering van de landelijke kringen en ik vind het diep van binnen natuurlijk geweldig dat ze zien wat ik allemaal gedaan heb en dat waarderen. ik hoef niet altijd op de voorgrond te staan, maar ja het bloed kruipt niet waar het gaan kan en Ceessie staat altijd met zijn grote mond op de voorgrond te gillen. En daardoor schreeuw ik voor sommige misschien wel te hard. Maar weer even terug naar de angst van hierboven. Ik had van de zomer voorgenomen om niets meer te doen voor De Kringen en het lekker relaxt te doen. Maar toen de feest avond voorbij kwam, pakte ik het weer met 6 handen beet omdat ik al weken op de bank zat te vervelen en ik ook niet het initiatief nam om mensen te bellen om af te spreken. Natuurlijk heb ik twee drukke turbulente jaren gehad en heeft het overlijden van Gerard mij meer aangegrepen dan ik van de zomer doorhad. Met hem sprak ik regelmatig af en gingen we ergens heen en dat mis ik ook. Maar dat is weer buiten De Kringen. Dus kom ik weer terug op die vraag die mij gesteld werd. Ik ben bang dat hij gelijk heeft en dat je zo vergeten ben. Zou ik ook willen dat sommige mensen contact opnemen om weer af te spreken, dat is dan ook maar een heel klein groepje. Is het dan slecht of verkeert bedenk ik me nu. NEE, want door de manier hoe je al het hele leven in elkaar zit, pak je weer wat anders op en kom je daar weer mooie mensen tegen. Het is iets wat ik natuurlijk ook altijd gedaan heb. Ik heb in mijn beleving altijd het initiatief genomen, ik was ook degene die van heel vroeger af al overal bij was om dingen te organiseren. Ik trok ook alles naar mij toe. Ik pakte alles op. Ik was overal bij. Kan ik het dan iemand kwalijk nemen dat ik het zo voel. NEE, gelukkig niet. Ik hoop dat niemand zich aangesproken voelt. Dit is een overdenking van een vraag van iemand die daar ook mee bezig is en ik zo goed begrijp. Lieve Wally ik ga je in januari bellen en dan gaan we wat eten.

Frankrijk 2015

Zullen we een keer naar Frankrijk gaan. daar zijn we eigenlijk nog nooit geweest, buiten Parijs en 30 jaar geleden ben ik met Peter en Tannet naar het zuiden geweest met de trein en hebben we Mompellier gezien. Dus huisje zoeken en boeken. Iedereen zeg dan dat het zo'n prachtig mooi land is, maar jammer dat er Fransen wonen. We gingen het ontdekken. Terug kijkend is het een mooie vakantie geweest waar we veel gezien hebben, ook lekker rustig aan gedaan. zo als 2375 foto's (John bijna 2200 en ik had er ongeveer  175 op mijn telefoon)verder, slapende dorpjes, heel veel kilometers gereden, kastelen met prachtige tuinen, lief marktje, uitgestrekte wijngaarden, het Lac du Der-Chantecoq, elke avond koken, Heeeeel leuk antiekwinkeltje, de Route des Eglises gedaan met allemaal prachtige 15e - 16e eeuwse vakwerkkerken, leuk openlucht museum, Musea, Weten wie Charles de Gaulle is, Prachtige plafondschilderingen, Schitterende antieke kerstallen uit Napels, leuke stadswandelingen, pyromaantje met de openhaard spelen, Kraanvogels spotten om 6 uur in de ochtend, appeltjesdag-Fete des Pommes in Droyes, een  otter, een vos en een hoop dode langs de weg, avondwandelingetjes, berg herten, mooi huisje, geweldige openhaard, pittoreske dorpjes, een eekhoorn, heel veel gedroomd, mooie uitzichten,  duizenden kraanvogels, ongelofelijk veel kerken, schitterende oude vakwerk huizen, prachtige doorkijkjes, rare openingstijden-je kan tot twee uur lunchen en dan pas vanaf zes uur weer wat eten krijgen en de meeste restaurants gaan pas tegen achten weer open met een kleine kaart, ontzettend rustige omgeving, veel gelezen, schilderachtige wolkenpartijen, weinig of geen terrasjes, vogelgeluiden als je s'morgens wakker wordt, heel veel koeien, bijna niemand die Engels spreekt, paard in de tuin, heeeeel veeeeel vervelende vliegen rond en in het huisje, lekker liggen zonnen in de tuin en prachtig weer. Het is een geweldige vakantie geweest, maar wat een rot taal is dat.

Gerard

We zijn weer bijna twee maanden verder na het overlijden van Gerard. Hij was onze buurman en vriend waar ik de afgelopen jaren veel mee op pad geweest ben. Hij kreeg verleden jaar leverkanker en heeft daar een behandeling voor gehad die aangeslagen is. Toch belande hij net voor de oud en nieuw in het ziekenhuis omdat hij zo zwak geworden was en het niet verder ging. Hij wilde zo graag met de kerst thuis zijn dat hij niet naar de huisarts wilde. Vanaf dat moment was het ziekenhuis in, verpleeghuis uit en vise versa. Tot twee maal toe was het echt kantje boord, maar hij was een kat met twintig levens leek het wel. Bij elkaar is hij misschien nog geen twee weken thuis geweest totdat hij 28 juli toch is overleden. Hij was al een tijd zwak en wisten we dat het niet lang meer zou duren. Hij wilde zo graag zijn verjaardag nog vieren de 16e juli dat we dat op zondag ochtend gedaan hebben in het verpleeghuis. Net daarvoor was hem verteld dat hij niet meer thuis zou komen. Dat was zijn houvast en die viel nu weg. Na zijn verjaardag is hem verteld dat er geen genezing meer was en hij naar een Hospis moest. Hij was hier heel verdrietig over, maar daarna was het goed. Hij wilde geen behandelingen meer. De vrijdag daarna is hij naar de hospis gegaan waar hij nog vier dagen is geweest. Zondag heb ik nog een hele tijd bij hem gezeten en het over van alles en nog was gehad. De dood was iets waar hij nooit echt over wilde praten, maar nu hebben we het daar wel over gehad. Ik kijk daar op terug als een mooie herrinering. Marrie en Ben (goeie vrienden) hebben de dag voor hij overleed nog wat spullen uit zijn huis neergezet, van plant, Mariabeeld en schilderij die hem dierbaar waren. s'nachts heeft hij een bloeding gekregen en is niet meer bij geweest. Overdag is hij overleden in het bijzijn van zijn tweelingbroer. De laatste dagen in de Hospis zijn mooie dagen en vol bewondering en respect voor degene die daar werken en je laatste dagen zo mooi maken. De begrafenis was mooi en een hoop mensen, waaruit blijkt dat hij geliefd was. Zijn broer had mij gevraagd of ik namens hem wat voor wilde lezen, wat wel mooi was om dat nog voor Gerard te kunnen doen. Dan valt er een stilte en gek gezegd ook iets van je schouders. Achteraf ben ik er veel meer mee bezig geweest dan dat ik zelf dacht. Regelmatige telefoontjes naar het verpleeghuis en proberen bijna wekelijks op bezoek te gaan was toch heel gewoon? Maar in combinatie van andere dingen die speelde was het toch ook een hoop stress. Maar spijt gelukkig niet. Ik ben blij dat ik hem nog zo meegemaakt heb. Maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. Zijn huisje moest leeg, waar hij zo aan gehecht was en bij zijn broer terecht kwam. Marrie heeft daar veel voor gedaan en ik ben een paar keer haar wezen helpen, maar voelde ook als dat ik daar niet hoorde. Ook moeilijk om te zien dat je wat je je hele leven opgebouwd heb in een paar weken in de container, marktplaats en bij andere mensen in huis terecht komt. Wat mij wel tot denken gezet heeft om zelf maar vast te gaan beginnen met kasten vol spullen waar je al jaren niets mee doet op te gaan ruimen. Ben met Marrie nog een hoop tijdschriften, DVD's en wat beelden bij Ben wezen brengen, die hier heel blij mee was. Ik heb twee tiffani kerkjes en twee kerstbeeldjes die hij van ons gehad heeft gehad gekregen. Ook een beschermengeltje, dat wij voor hem uit Canada meegenomen hadden en het Mariabeeld dat bij hem stond in zijn kamer van de Hospis. Moet er nog een mooi plekje voor vinden. Na een aantal weken van eigenlijk niet veel aan hem denken, begint het nu te dagen dat hij er niet meer is. Dan denk ik oja de kerstshow 's gaan weer beginnen en oja effe bellen voor een bakkie. Maar ja, dat is ook het leven. We hebben mooie herinneringen om te koesteren.

Rust zacht lieve Gerard, 

De Longarts

Omdat ik al een aantal maanden rondloopt met benauwdheid, behoorlijke vermoeidheid en allerlei testen bij de huisarts vond hij het verstandig om bij de longarts langs te gaan. Ondertussen was het kwartje ook gevallen dat het ook een groot gedeelte met stress te maken had. In 1 week van huisarts, conditie test bij de sportschool, acupunctuur bij Annet en de opticien, die alle vier toch wel vonden dat ik wat erg veel tekenen van stress had, viel het kwartje als een kanons kogel.

Dus op naar de longarts. Om kwart over acht in het ziekenhuis en tegen negenen aan de beurt. Op het eerste gezicht zag het er goed uit. Longetjes geluisterd, waren goed. Zuurstof was nu 100 %, bij de huisarts tijdje geleden 89 %. Maar voor de zekerheid toch maar longfoto, uitgebreid bloed onderzoek en een ECG laten maken. Nu begreep ik al dat het erg druk was, dus dacht dat dit een lange ochtend zou worden. De afdeling Cardiologie zat naast de long poli, dus de lieftallig assistente zei dat het verstandig was daar vast heen te gaan. Maakte zij de andere papieren in orde. Terwijl ik me melde zag ik dat er ruim 15 man in de wachtruimte zat. Dus maar op een stoel neer ploffen en daar was de lieftallige assistente alweer met de papieren. kon ik gelijk door. Ze had de wachtruimte nog niet verlaten of ik werd als eerste al naar binnen geroepen. ECG was zo klaar, op naar de bloed afname. Er stond op mijn formulier CITO, dat moest ik indrukken op zo'n IKEA paal met nummertjes. Ik schat dat er ruim 60 man in de wachtruimte zat. Had boven al gehoord van ruim een uur wachttijd. Maar voor dat ik een stoel gevonden had die vrij was, mocht ik me al aan de balie melden. Dit was alleen voor de stikkers van de bloed buisjes bleek algauw. Dus maar een vrije stoel opzoeken. Ja hoor zat net en daar ging de bel, ik mocht gelijk doorlopen. 4 buisjes bloed verder en ik ging  als laatst binnen gekomen, als eerste weer naar buiten. Nu op zoek naar de röntgen afdeling. Daar was ik ook zo geholpen, lief gelachen op de foto. En maar weer terug naar de long poli. Dacht dit is kaassie. Blijkt daar dat de bloeduitslag nog ruim een half uur duurde. Dan maar koffie drinken met een broodje en een krantje in het restaurant.  Johnny effe bellen en terug naar boven. De lieftallige assistente had het echt moordend druk, maar wat een geweldig wijf was dat. Voor iedereen bleef ze vriendelijk, deed zes dingen tegelijkertijd. Ze vroeg of ik even wilde wachten tot ik weer binnen geroepen zou worden. Dus ja dan ben je weer blond als je denk dat je dan ook weer voorrang krijgt. Nee hoor ruim anderhalf uur later mocht ik weer binnen. De foto zag er goed uit. Denk omdat ik zo lief gelachen had. Voorlopige bloed uitslag ook goed en de ECG was top. Maar ja wat dan. Het kwam te praat dat ik schilder ben en ja ik heb natuurlijk genoeg binnen gesnoven. Vroeger namen we het niet zo nauw met de regeltjes. Dus gaan ze een scan maken voor schilders longen. Omdat de aanleiding van het hele circus dat opgetuigd is de ARBO bedrijfskeuring was, waarde longtest niet goed was en de arts dacht aan COPD, krijg ik nog  heel uitgebreid diverse longtesten.  Dus na een enerverende morgen, maar weer aan de zoete arbeid. Na onze vakantie dus maar weer een middag het hospitaal in voor de volgende act van de voorstelling.

In ieder geval blij dat er niets heel fouts gevonden is op het eerste gezicht.

Onze lieve hangjeugd

Kom ik de buurman tegen en die vraagt of ik de auto gezien heb onder de parkeergarage. Ligt er daar een oude Peugeot op zijn kant. Het was een auto die er waarschijnlijk al maanden stond aan het vuil op de ramen te zien. Ik had al een keer melding gemaakt , maar blijkbaar is daar niets mee gedaan. Er stroomde wat vloeistof uit, dus de politie maar gebeld. Wel bijzonder dat het gisterennacht rond 1 uur gebeurt is volgens de buurman, dat ik de eerste was die belde rond negen uur vanmorgen naar de politie. Ik kreeg eindelijk een dame aan de lijn, na een hel tijd in de wacht gestaan te hebben. Ze nam de gegevens op, maar gaf ook gelijk door dat er door de staking van de politie misschien geen actie ondernomen zou worden. Ook waren er een hoop naar Rotterdam CS gestuurt waar iemand zich in een Thalis trein opgesloten zou hebben. Ik was een beetje verbaasd van haar reactie.  Ik begrijp de stakingen en hebben ze gelijk dat ze voor zichzelf opkomen. Nadat ik vertelde dat ik de verantwoording niet zou willen hebben, dat als er een gek wat bij zou gooien en de boel de lucht in zou gaan. De benzine tank zat ook onder en er lag vloeistof op straat. Toen heeft ze er toch een veiligheid melding van gemaakt. Ik moest er maar vanuit gaan dat ik niets zou horen, maar ze hoopte dat er actie zou ondernoemen worden.  Ik vond dat raar en zei dat als er niemand zou komen ik dan 112 zou bellen. Dan komt u ook weer bij mij terecht kreeg ik als antwoord. Daar moest ik het mee doen.  Toen ik weer terug beneden kwam na een kwartiertje stond er zowaar de politie bij. Ik melde me even dat ik de melding had gedaan. Ze zouden hem weg laten halen. Nog even een praatje over de overlast van onze lieve hangjeugd. Dat ze s'nachts aan het autoracen zijn, dealen. en de ongelofelijke puinhoop die ze maken. Dat ze er staan en wat herrie maken, heb ik nog niet zo veel moeite mee. Ik ben ook jong geweest en op straat gehangen. Ik was ook niet een levertje. Maar dit gaat soms te ver .De agent beloofde dat hij er melding van zou maken en als de stakingen voorbij zouden zijn, ze het op zouden gaan pakken.

Toch wel fijn al dat blauw op straat.......